ΤΩΡΑ |
Aσ’ το ξεκινήσουμε διαφορετικά λοιπόν. “Το Κενό Αυτοπροσώπως” του Άκη Δήμου, σαν τίτλος είσαι σεβαστικός απέναντι στο περιεχόμενο της παράστασης. Δεν είδες τίποτα, δεν άκουσες τίποτα. Κραυγές και ψίθυρους του Μπέργκμαν σου επέβαλλαν τα αυτιά σου να ακούσουν μια ζωή την ώρα που η καρδιά σου έψαχνε αλμοντοβαρική ταπετσαρία για να σπάσει την μπίχλα.
Ο τίτλος δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής κατοχυρώνοντας το δικαίωμα στην ασάφειά του. Ένα απολαυστικό επιφανειακά ανάλαφρο τρενάκι με απίστευτη θεατρική κονταρομαχία ανάμεσα σε Βλαντή και Κατρανίδη, που γράφτηκε χωρίς να έχει αρχή και τέλος. Θα το απολαύσεις ως κοπτοραπτική της λέξης πίσω από τη λέξη, θα γελάσεις, θα μπερδευτείς όσον αφορά την αναγωγή μιας ξεμπουρλέ κατάστασης στη σύγχρονη πραγματικότητα, και θα τσαντιστείς χοντρά ή θα υποκλιθείς, στο ότι κανείς δεν πρόκειται να σου δώσει απαντήσεις. Θυμάσαι τότε στα 90’ς που μερικές φορές οι κασέτες στο βίντεο χάλαγαν πριν το τέλος; Κάπως έτσι. Σε μιάμιση ώρα καταστάσεων που μπορεί να μην είχαν καν λόγο να συμβούν αλλά αφού συνέβησαν έγιναν με τον καλύτερο δυνατό και συνειδητό τρόπο κι εσύ να νομίζεις πως το φινάλε είναι το διάλειμμα απλά και μόνο επειδή ζητάς διάλειμμα από τη ζωή σου.
Μην φοβού, δεν υπάρχει κάτι βαρύ στην παράσταση, μια χαρά θα διασκεδάσεις. Το βαρύ, σου έρχεται μετά, στη διαδικασία αποκωδικοποίησης. Δάνης Κατρανίδης, Παναγιώτα Βλαντή, απίστευτη εκφορά λόγου και timing και χημεία. Εκεί όμως για να είμαστε δίκαιοι, σου έρχεται το ερώτημα. Μήπως προσπαθώντας μάλλον λίγο βιαστικά ο Δήμου να μας συστήσει το κενό, τελικά δημιουργεί ένα άλλο, ασαφές κενό, χωρίς να ξέρει τι θέση να πάρει απέναντι σε αυτό; Το λέω γιατί στον Αλμοντοβάρ, ο Πέντρο λόγω συνθηκών και επιλογής ήταν πάντα πιο κάτω από όλους.
Όπως κι εδώ ο Ρήγος. Δεν κάνει εντυπωσιασμούς κι έναν δύο που κάνει, του προκύπτουν από το συναίσθημα και με ένα δικής του σφραγίδας μαγικό μπουζουξίδικο υπονοούμενο. Η μεγάλη πλάκα είναι πως αντί να “εκθέσει” τους εξαίρετους δευτεραγωνιστές Σίσσυ Τουμάση και Κωνσταντίνο Κουνέλα ως φορείς της μπουζουκοπίστας, τους καθιστά κατ’ ουσίαν ανατροπείς συντηρητές μιας ψευτοαστικής ισορροπίας και πραγματικότητας.
“Αμφιλεγόμενα” από ότι διαβάζω στις κριτικές, ο Ρήγος έχει επιλέξει να τονίσει το πολιτικοινωνικό υποδόριο σχόλιο του Πάνου με επίκαιρα που παίζουν σε βίντεο γουόλ σαν τηλεόραση σε μικροαστικό σαλονάκι. Πολλοί βρήκαν το εύρημα πολύ προφανές, προσωπικά το γούσταρα ακριβώς για αυτόν το λόγο. Για το “προφανές”. Για την τηλεοπτική υπόνοια του “αγάπες μου, τη συνέχεια της ιστορίας που σας διηγούμαστε μπορείτε να τη δείτε αύριο στην Τατιάνα.” Πάντα live και πάντα πεθαμένη γιατί ο ρουφιάνος Ρήγος, από την αρχή κατάλαβε τη θεατρική πεθαμενίλα και της κήρυξε πόλεμο. Ο Δήμου το πήρε εξ’ ίσου πρέφα, από άλλη πλευρά, από το “γράφω νεοελληνικό θέατρο επίκαιρο που να μη βρωμά μιζέρια”.
Για να τελειώνουμε κιόλας γιατί βαρέθηκα να γράφω σε αντίθεση με την παράσταση που θέλω τρελά (το λέω ψεύτικα, επίτηδες για να τη διαφημίσω) να την ξαναδώ: Όσον αφορά τον κο Δήμου: Έχω δει φέτος στο θέατρο τουλάχιστον μια πεντάδα γαλλικές αστικές κωμωδιούλες στα βλαχοελληνικά που χρησιμοποιούν πρετ α πορτέ συνταγές γέλιου σαν το ντολμαδοπαρασκευαστή της Βέφας Αλεξιάδου. Όλες τους όσο καλά κι αν πέρασα ήταν βαρετά προβλεπόμενες. Στη δική σας κύριε Δήμου αυτό που μου λείπει από το έργο σας είναι κι αυτό που με καλύπτει ή μάλλον με αποκαλύπτει. Το Κενό Αυτοπροσώπως.
Όσον αφορά τον κο Ρήγο: Βάλατε pin πρόσβασης σε κάτι που σας ερέθισε εξ’ αρχής λόγω της ημιτέλειας του. Ακόμα κι αν ο Δήμου βαριόταν και το ξεπέταξε όπως λένε οι επικριτές, ακόμα κι αυτό είναι μια καλλιτεχνική πράξη και στάση. Κάπου μέσα στο 2016, σε ένα διαμέρισμα θα βρεθούν 4 διαφορετικοί άνθρωποι με αρκετά στενές σχέσεις όπως θα αποδειχθεί. Όλοι τους νευρωτικά προϊόντα μιας περίεργης εποχής που κουβαλάνε όμως σαν ξεχασμένη ανάμνηση την αύρα μιας άλλης εποχής. Η εξαιρετική αρχή με την drag queen στο ισπανικό club, θα βάλει τη φωτιά στο φιτίλι όχι της παράστασης, αλλά του τι προσλαμβάνει ο κάθε θεατής.
Εκεί θα ποντάρει ο Ρήγος σκηνοθετικά με ένα επιτηδευμένα ημιτελές κείμενο στα χέρια του για να σε κάνει να ενώσεις τις τελίτσες να βγει το σχήμα του πλοίου σου. Που δεν θα βγει καρδιά μου, θα μπλοκάρει κι αυτό είναι το ζητούμενο. Δήμου – Ρήγος, σε βάζουν γυμνό, στημένο πάνω στην πόρτα του μικροαστικού σαλονιού στο σκηνικό. Μετά επειδή είναι θέατρο και κωμωδία, σου δίνουν πανέμορφα ρούχα και μακιγιάζ να λάμψεις την ώρα ακριβώς που νιώθεις τι βλάκας ήταν ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο στον “Τιτανικό”. Και πιο μετά; “Το Κενό Αυτοπροσώπως” φίλε. Πλήρωσες για να το δεις και να σε κάνει να γελάς.
Σχόλια για αυτό το άρθρο