Σ’ έναν ιδανικό κόσμο η αχαριστία θα ήταν ποινικό αδίκημα

Oσο μεγαλώνεις κάθε χρόνο όταν πλησιάζουν τα γενέθλιά σου κάνεις έναν απολογισμό. Στις ηλικίες μας το έχω ξαναπεί, μία χρονιά μετράει για επτά, σαν του σκύλου. Γιατί και τα νιάτα πάνε περίπατο με ταχύτερο τρόπο και βαίνεις αισίως προς το φινάλε και δεν έχεις την πολυτέλεια να σπαταλάς χρόνο. Πάντα βέβαια δοξάζεις το Θεό για την υγεία σου, τα παιδιά σου, τη ζωντάνια σου αλλά συγκρίνεις και τις ελπίδες με τις οποίες ξεκίνησες τη χρονιά με το τελικό αποτέλεσμα. Τα περσινά μου γενέθλια – επάνω στη φωτό- έγιναν μέσα σε ένα πέπλο αναισθησίας. Είχα διάφορες εκκρεμότητες που δεν αντιμετώπιζα, κάτι κουτσές στραβές καταστάσεις που έμοιαζαν ιδανικές και ήταν φούσκες αλλά που επειδή γενικώς αγαπώ να ζω σε φαντασίωση και είχα μία ευχάριστη καθημερινότητα δεν ήθελα και να τις αντιμετωπίσω. Ετσι ξεκίνησε από τα γενέθλια και μετά πήγε καροτσάκι χαλαρά.. Κάποια στιγμή πίστεψα πως είδα το ουράνιο τόξο και πως αρκετά καλά που έκανα στη ζωή μου θα μου επιστρέφονταν. Δε ζήτησα και τόκο. Κάποια στιγμή βίωσα έως και απόλυτη ευτυχία – τύπου εδώ είμαστε, καλά τα είχα κάνει έτσι, καλά επέμενα, σωστές κινήσεις έκανα.. επένδυσα σε καλούς και σωστούς και πολιτισμένους ανθρώπους σε όλους τους τομείς.

ΣχετικάΆρθρα

Με το πρώτο ξεβόλεμα ξεκίνησε ένα ντόμινο θρίλερ αχαριστίας σε όλους τους τομείς που είχε έτσι κι αλλιώς εγκαινιάσει τη χρονιά. Η αχαριστία που βίωσα φέτος ήταν φενομελάλ – που λένε και οι γάλλοι. Οσο μεγαλύτερη η προσφορά και η δοτικότητα τόσο πιο χυδαία η συμπεριφορά. “Ουδείς πιο αχάριστος εκ του ευεργετηθέντος”.. ακριβώς αυτό. Η λέξη αχάριστος έχει μέσα της το “δε χαρίζεται”. Τίποτα δε χαρίζεται και σε ένα κόσμο εγωιστικό που ο καθένας παλεύει για τον εαυτό του, η μοναδικη προστασία που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι εσωστρεφής και καχύποπτος. Ε λοιπόν τώρα στο τέλος αυτής της δικής μου χρονιάς αρνούμαι να αλλάξω και θα συνεχίσω να έχω ενσυναίσθηση και να νιώθω το πρόβλημα, τον πόνο και τη δυσκολία του άλλου. Αυτό που πρέπει να αλλάξω είναι αυτή την καλοπροαίρετη σχεδόν παιδική αντιμετώπιση που μου έχει μεταδώσει η καλοκάγαθη μάνα μου.Το ντόμινο που ξεκίνησε όμως στις αρχές αυτής της χρονιάς μου πρέπει να τελείωσει άμεσα αυτές τις ημέρες και να μάθω να ξεχωρίζω τα χειριστικά τζάνκι του τύπου “την έβγαλα και σήμερα” που είναι θυμωμένα με τον εαυτό τους και είναι χαμένος κόπος με αυτούς που θα δουν τη διαφορά και πιάσει τόπο ο κόπος – σε όλους τους τομείς, από τα παλιά και από τα καινούργια.

Και αναπαράγω κάτι που διάβασα και μου ταίριαξε γάντι:

Ο αχάριστος διακρίνει γύρω του μόνο εχθρούς, ανθρώπους που δεν μπορούν να εκτιμήσουν τα μεγάλα προσόντα του, άτομα που τον ζηλεύουν επειδή τάχα μου κάτι έχει κάνει στη ζωή του. Δεν κάνει ποτέ αυτοκριτική αλλά πάντα ψάχνει στους άλλους να βρει λάθη κι ελαττώματα. Και μόλις γίνει κάποιο σφάλμα, κάποια παράλειψη, γίνεται άδικος. Και μέσα από αυτή την τακτική που ακολουθεί πιστεύει ότι μεταμορφώνεται σε κάτι ξεχωριστό για λίγες στιγμές.

Υπό άλλες συνθήκες αυτοί οι άνθρωποι το μόνο που θα μπορούσαν να προκαλέσουν είναι τον οίκτο μας, διότι η αχαριστία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια αρρώστια που μολύνει τη ψυχή και καταστρέφει την προσωπικότητα. Η θεραπεία της απαιτεί θέληση και προσπάθεια.

Σίγουρα δεν ζούμε σ’ έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Τα πάθη μας είναι αυτά που στιγματίζουν την κοινωνία. Όλοι μας όμως μπορούμε να κάνουμε μια προσπάθεια για να τα παραμερίσουμε και να κοιτάξουμε με αγνότητα και ανιδιοτέλεια το συνάνθρωπό μας.
Υ.Γ. Σ’ έναν ιδανικό κόσμο η αχαριστία θα ήταν ποινικό αδίκημα.

Χρόνια Πολλά σήμερα στη συγκλονιστικά μη αχάριστη και λατρεμένη οριακά Τοξοτίνα Αννα Βίσση.. H φωτό είναι περσινή από το Λονδίνο. Αυτή που κυκλοφορεί με την τούρτα γουρούνι ειναι παλιά από τη Νέα Υόρκη..

Εγώ ακολουθώ στις 26. Αιγοκεριστάν. Εχουμε 6 ημέρες ακόμα για το season finale!