ΤΩΡΑ |
Μία κρίση πανικού με έπιασε μέσα στο Πάσχα να επικοινωνήσω με το Royal Albert Hall για τα εισητήρια που είχα κλείσει για μία πολυπόθητη συναυλία του Εric Clapton σε λίγες ημέρες.
Φύσει αισιόδοξη (όπως η αρετουσάριστη φωτό με την αρετουσάριστη Vogue από ένα ηλιόλουστο πρωινό στην Πάτρα) έσπευσα να τα κλείσω τον Οκτώβριο αφού στο μυαλό μου μετά από γρήγορο εμβολιασμό τα Χριστούγεννα θα είχαν όλα τελειώσει.. Το μάτι μου δεν είδε τη μικρή λεπτομέρεια του “2022” στο email που έστειλαν για να αναβάλουν το event για του χρόνου.
Έτσι θα περιμένω υπομονετικά άλλο ένα χρόνο, κάτι που πια που μου φαίνεται τόσο φυσικό. Ένα μάστερ υπομονής για όλα.
Εγώ η μεγαλύτερη φαν του “εδώ και τώρα” , έχω γίνει σαν κάτι φίλους μου εγγλέζους που διοργανώνουν ζωή και διακοπές για τα επόμενα δύο χρόνια. Η αργή κίνηση συνεχίζεται στα σημαντικά πράγματα στη ζωή μας. Κανείς δεν ειδοποιεί αν θα τελειώσει αυτή η αναστολή, κανείς δεν σε ειδοποιεί να σου πει τι αποφάσισαν τελικά αυτοί οι κύριοι που σε σχόλασαν με το γάντι.
Παράλληλα τα άγχη, τα προβλήματα, οι μικρές χαρές και λύπες δεν έχουν αλλάξει. Με τη διαφορά ότι όλα φαντάζουν διπλά γιατί είμαστε κολλημένοι στην άμμο. Όχι, η πανδημία ήρθε για να μείνει, για να αποσυντονίζει, για να δοκιμάζει, για να ξεκαθαρίζει. Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε χώρα δείχνει το αληθινό της πρόσωπο τώρα. Και τις αντοχές της. Η επιχείρηση “ελευθερία” άργησε και πήρε στο λαιμό της πολλούς (εκτός από εμάς που το περάσαμε σαν γκρουπ, έχω καμία δεκαριά φίλους που νοσούν αυτή τη στιγμή με covid).
Όμως τώρα που άνοιξαν οι πλατμόρμες για τους νέους και τους για πάντα νέους με ξανακυρίευσε ένα κύμα αισιοδοξίας. Η ταχύτητα των αγαπημένων νέων συμπολιτών που θέλουν να πάρουν πίσω τις ζωές τους φάνηκε από τη συμμετοχή για τα εμβόλια. Ίσως έπρεπε να ξεκινήσουμε από εκείνους. Που βγαίνουν στη ζωή με φόρα. Που δεν αναλύουν, δεν κλαίγονται, δεν κάνουν τους έξυπνους, δεν αναμασάνε το παρελθόν, δεν ρίχνουν το φταίξιμο στους άλλους για τις αποτυχίες τους, δεν γκρινιάζουν, δεν μας απασχολούν με τα τεράστια εγώ τους.
Αγαπημένη νέα γενιά, δεν έχεις να μάθεις τίποτε παραπάνω από τους μεγαλύτερους. Βγες στη ζωή και προσπάθησε να την κατακτήσεις με όποιο μέσο έχεις. Είναι δύσκολη και ύπουλη αυτή η πίστα και θέλει καθαρά φίλτρα.
Αύριο θα είναι καλύτερα. Ζήσε το τώρα και μην ακούς τις γκρίνιες των μεγαλύτερων, που έζησαν στον αφρό και έχουν γεμίσει το νέο τους παιχνίδι, τα social media με τοξικότητες. Astra να πάνε! Κάποτε εκτόνωναν τα νεύρα τους κάνοντας χειρόφρενα στις πλατείες.. Μεγαλώσαμε μέσα στη φόρα μία ταχύτατης απογείωσης. Κάτι σαν το αεροπλάνο κονκόρντ, σκάσαμε στον αέρα και δεν ξέρουμε πως να το διαχειριστούμε. Για άλλη μία φορά πάμε να σε παραπλανήσουμε.
Διεκδίκησε τη ζωή σου. Μία με την κρίση, μία με την πανδημία..άλλη μία με την αργοπορία των εμβολίων, έχεις φάει αρκετές τρικλοποδιές.
Θα τα ξεπεράσεις όλα, κι εμείς μαζί σου, εδώ και τώρα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο