ΤΩΡΑ |
Η 17χρονη μουσικός Μαργαρίτα Πετρίδου πέτυχε μια σπάνια διεθνή διάκριση, εξασφαλίζοντας θέση και υποτροφία στο The Juilliard School — ένα επίτευγμα που έχουν καταφέρει μόλις πέντε Έλληνες τα τελευταία πενήντα χρόνια. Η υποτροφία που της απονεμήθηκε βασίζεται τόσο στην καλλιτεχνική αριστεία όσο και σε οικονομικά κριτήρια (artisticmerit and financial need) και καλύπτει το 85% του συνολικού κόστους φοίτησης και διαμονής. Ωστόσο, παρά τη σημαντική υποτροφία, εξακολουθεί να απαιτείται η κάλυψη περίπου 15.000 δολαρίων ετησίως για τα έξοδα σπουδών και διαβίωσης στη Νέα Υόρκη. Για το λόγο αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη καμπάνια fundraising μέσω της πλατφόρμας Fundrazr, με στόχο να μπορέσει η νεαρή μουσικός να συνεχίσει τις σπουδές της σε ένα από τα κορυφαία μουσικά ιδρύματα του κόσμου.
Η Μαργαρίτα Πετρίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2008 και ξεκίνησε μαθήματα βιόλας σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών. Από πολύ μικρή ηλικία ξεχώρισε για το ιδιαίτερο μουσικό της ταλέντο, τη μουσική ωριμότητα και την αφοσίωσή της στη μελέτη και την καλλιτεχνική έκφραση. Σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης στην τάξη της Αλεξάνδρας Βόλτση, ενώ παράλληλα συμμετείχε σε σημαντικά διεθνή μουσικά φεστιβάλ, master classes και εκπαιδευτικά προγράμματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς μουσικούς διαγωνισμούς, ενώ υπήρξε υπότροφος του Ελληνικού Κολεγίου Θεσσαλονίκης, συνδυάζοντας υψηλές ακαδημαϊκές επιδόσεις με έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα.
Η Μαργαρίτα προέρχεται από τρίτεκνη οικογένεια, ενώ οι γονείς της στηρίζουν παράλληλα και τις μουσικές σπουδές των δύο μεγαλύτερων αδελφών της, οι οποίοι φοιτούν με πλήρεις υποτροφίες στο Oberlin Conservatory των Ηνωμένων Πολιτειών — ο αδελφός της στο βιολί και η αδελφή της στο τσέλο, ακολουθώντας σπουδές Bachelor of Music.
Με τη βιόλα ως βασικό μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης και βαθιά αγάπη για τη μουσική, στόχος της Μαργαρίτας είναι να εξελιχθεί σε διεθνές επίπεδο και να ακολουθήσει σολιστική πορεία, εκπροσωπώντας τη νέα γενιά Ελλήνων μουσικών με ήθος, ευαισθησία και καλλιτεχνική αριστεία.
Για την Μαργαρίτα, η βιόλα δεν είναι απλώς ένα μουσικό όργανο· είναι η φωνή της, ο τρόπος με τον οποίο εκφράζει τον εσωτερικό της κόσμο, τα όνειρα και τις πιο λεπτές αποχρώσεις της ψυχής της. Τώρα ανοίγει τα φτερά της για ένα νέο, μεγάλο ταξίδι με διεθνείς προοπτικές και απεριόριστες δυνατότητες.
Όταν το ταλέντο συναντά το ήθος και τα όνειρα στηρίζονται από γονείς με αξίες, αφοσίωση και αγάπη, τότε το μέλλον μπορεί να γίνει πραγματικά φωτεινό — για ένα νέο παιδί που συνεχίζει να ονειρεύεται, να δημιουργεί και να εμπνέει.
Η πορεία της Μαργαρίτας Πετρίδου αποτελεί ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο παράδειγμα νέας Ελληνίδας μουσικού- και το ήθος της παράδειγμα για τη νέα γενιά- με διεθνείς προοπτικές, η οποία, με επιμονή, αφοσίωση και υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο, διεκδικεί τη θέση της σε έναν από τους σημαντικότερους χώρους μουσικής εκπαίδευσης παγκοσμίως. Όλες αυτές οι σκέψεις και οι απόψεις της αποτυπώνουν την καλλιέργεια μιας ώριμης και μεγάλου βεληνεκούς προσωπικότητας που σε αφήνουν ενεό και άλαλο με τον τρόπο που μιλά και σκέφτεται, καθώς και με τη στάση ζωής της , όταν συνειδητοποιείς ότι είναι μόλις 17 χρόνων! Παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας! Της αξίζουν χιλιάδες συγχαρητήρια και πολλά μπράβο! Ένα διαμάντι που ακτινοβολεί με λάμψη εκτυφλωτική, η Μαργαρίτα Πετρίδου, απαντά στις 10+1 ερωτήσεις μου!
-Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την κλασική μουσική και να εντρυφήσεις στη βιόλα από τη βρεφική σου σχεδόν ηλικία. Μάλιστα έγινες με δεκτή με υποτροφία 85% των σπουδών και της διαμονής σου στο Julliard School, ένα από τα κορυφαία και πιο ανταγωνιστικά πανεπιστήμια στον κόσμο. Μίλησε μου για το τι επιζητείς και τι αναζητείς στο επάγγελμά σου και τι προσδοκάς για το μέλλον σου.
Η μουσική υπήρχε στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μεγάλωσα μέσα στο χορό, στις πρόβες, στα θέατρα, στους ήχους, στον αθλητισμό και γενικά σε ένα σπίτι όπου η τέχνη και ο αθλητισμός ήταν πάντα μέρος της καθημερινότητας. Κάπου εκεί, πολύ νωρίς, στα 4,5 μου χρόνια, η βιόλα βρέθηκε στα χέρια μου και χωρίς να το καταλάβω έγινε ολόκληρος ο κόσμος μου!
Πολλοί με ρωτούν αν “θυσίασα” πράγματα για τη μουσική. Για μένα η μελέτη, τα auditions, οι διαγωνισμοί, τα φεστιβάλ, τα masterclasses, τα recital, ακόμα και οι στιγμές αμφιβολίας, είναι μέρος της καθημερινότητάς μου όσο για άλλους είναι ο καφές ή μια βόλτα. Η αποδοχή μου στο The Juilliard School ήταν μια στιγμή που ακόμα δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω. Το Juilliard ήταν πάντα κάτι σχεδόν “μυθικό” στο μυαλό μου, από εκείνα τα μέρη που κοιτάζεις με θαυμασμό και δύσκολα φαντάζεσαι κάποτε τον εαυτό σου εκεί. Και ξαφνικά ανοίγεις ένα email και διαβάζεις ότι έχεις γίνει δεκτή με υποτροφία σε ένα από τα σημαντικότερα μουσικά πανεπιστήμια στον κόσμο. Νομίζω, πως εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου μπήκε σε μια μικρή κατάσταση overload, κάτι μάλλον φυσιολογικό όταν βλέπεις ξαφνικά την λέξη “Congratulations” από το Juilliard.
Γι’ αυτό και για μένα αυτή η αποδοχή δεν σημαίνει μόνο την επίτευξη ενός προσωπικού ονείρου. Νιώθω, πως είναι και μια υπενθύμιση ότι νέοι άνθρωποι που δουλεύουν με αφοσίωση, σοβαρότητα και αγάπη για αυτό που κάνουν μπορούν πραγματικά να φτάσουν πολύ πιο μακριά απ’ όσο ίσως πιστεύουν. Και νομίζω πως για τη δική μου γενιά αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό μήνυμα και ένα μεγάλο κίνητρο.
Αυτό που επιζητώ περισσότερο μέσα από τη μουσική είναι να εξελίσσομαι συνεχώς, όχι μόνο τεχνικά αλλά και ανθρώπινα. Για μένα η μουσική δεν είναι απλώς μια επαγγελματική πορεία ή μια σειρά διακρίσεων, είναι ένας τρόπος να εκφράζομαι, να επικοινωνώ και να συνδέομαι ουσιαστικά με τους ανθρώπους!
Αυτό που αναζητώ περισσότερο μέσα στην τέχνη είναι η αίσθηση ότι κάτι είναι αληθινό. Πάντα με συγκινούσε η σκέψη ότι ένας συνθέτης μπορεί, μέσα από λίγες νότες γραμμένες πριν από εκατοντάδες χρόνια, να αγγίζει ακόμη τόσο βαθιά έναν άνθρωπο σήμερα. Και ίσως αυτό είναι που αγαπώ περισσότερο στη μουσική, ότι μπορεί να ενώνει ανθρώπους, εποχές και συναισθήματα χωρίς να χρειάζονται λόγια, κάνοντας ακόμη και ανθρώπους που δεν γνωρίζονται καν να νιώσουν κάτι κοινό μέσα από λίγες μόνο νότες…
Θα ήθελα κάποτε κι εγώ, μέσα από τη μουσική μου, να μπορώ να δημιουργώ αυτή τη σύνδεση με τους ανθρώπους, να κάνω κάποιον να νιώσει, να συγκινηθεί, να θυμηθεί κάτι δικό του ή απλώς να ξεφύγει για λίγο από την καθημερινότητα. Και ίσως, μέσα από αυτή τη διαδρομή, να μπορέσω να εμπνεύσω και άλλα νέα παιδιά να πιστέψουν περισσότερο στον εαυτό τους και στα όνειρά τους.
Για το μέλλον, το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να ακολουθήσω μια διεθνή σολιστική πορεία στη βιόλα και κάποτε να μπορώ να εκπροσωπώ την Ελλάδα στο υψηλότερο καλλιτεχνικό επίπεδο.
Και ίσως κάποτε κάποιο άλλο νέο παιδί να κοιτάξει ένα μεγάλο όνειρο και να πιστέψει λίγο περισσότερο πως μπορεί πραγματικά να το φτάσει. Γιατί τελικά, καμιά φορά, τα πιο μακρινά όνειρα ξεκινούν από ένα μικρό δωμάτιο, αμέτρητες ώρες μελέτης, πολλή αγωνία, λίγη τρέλα και μια βαθιά αγάπη γι’ αυτό που κάνεις.
1) Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς…
Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς την πίστη μου στον Θεό. Είναι κάτι που με βοηθά να βρίσκω δύναμη, ισορροπία και ηρεμία στις δύσκολες στιγμές και να παραμένω συγκεντρωμένη στους στόχους μου. Μέσα από αυτή την πίστη προσπαθώ καθημερινά να εξελίσσομαι και να γίνομαι καλύτερη ως άνθρωπος αλλά και ως μουσικός. Σε μια διαδρομή με πολλή πίεση, απαιτήσεις και αμφιβολίες, είναι για μένα ένα πολύ σημαντικό στήριγμα!
2) Πού ξοδεύεις τα χρήματά σου;
Συνήθως προσπαθώ να ξοδεύω τα χρήματά μου σε πράγματα που νιώθω ότι πραγματικά αξίζουν και μπορούν να μου προσφέρουν κάτι ουσιαστικό. Η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα χρήματά μου καταλήγουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, γύρω από τη μουσική. Παρτιτούρες, master classes, ταξίδια, χορδές, βιβλία, συναυλίες και γενικά σε πράγματα που με βοηθούν να εξελίσσομαι συνεχώς. Νομίζω πως όταν αγαπάς πραγματικά κάτι, σταδιακά σταματάς να το βλέπεις ως “έξοδο” και αρχίζεις να το βλέπεις ως επένδυση στο όνειρό σου.
3) Ποια είναι η χειρότερη συνήθειά σου;
Παλιότερα η χειρότερη συνήθειά μου ήταν μάλλον ότι πίστευα πως το 24ωρο είχε περισσότερες ώρες απ’ όσες έχει στην πραγματικότητα. Με σχολείο, μελέτη, πρόβες, auditions και ταξίδια, συχνά προσπαθούσα να τα προλάβω όλα μαζί. Τα τελευταία χρόνια,όμως, έμαθα πόσο σημαντική είναι η οργάνωση και η ισορροπία. Κρατάω πρόγραμμα, βάζω προτεραιότητες και προσπαθώ να βρίσκω χρόνο όχι μόνο για τις υποχρεώσεις μου αλλά και για να κρατάω λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς μέσα σε ένα αρκετά απαιτητικό πρόγραμμα.
4) Ποια είναι η συνήθεια που απεχθάνεσαι στους άλλους;
Νομίζω πως αυτό που με απομακρύνει περισσότερο από κάποιους ανθρώπους είναι η μόνιμη γκρίνια και η αχαριστία απέναντι στη ζωή. Ίσως, επειδή μέσα από τη μουσική έχω μάθει από μικρή ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ότι πίσω από κάθε όμορφη στιγμή υπάρχει πολλή προσπάθεια, αποτυχίες και επιμονή… Θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που, ακόμη και όταν περνούν δύσκολες περιόδους, παραμένουν αισιόδοξοι και συνεχίζουν να προχωρούν με ήρεμη δύναμη και ταπεινότητα. Για μένα αυτό δείχνει πραγματική ποιότητα χαρακτήρα. Νομίζω πως η ζωή είναι ήδη αρκετά δύσκολη από μόνη της, δεν χρειάζεται να τη βαραίνουμε περισσότερο με αρνητικότητα…
5) Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σου έχουν δώσει;
Δεν είναι μια συμβουλή που μου είπε κάποιος συγκεκριμένα, αλλά μια σκέψη που λέω συχνά στον εαυτό μου: να μην εγκαταλείπω ποτέ αυτό που αγαπώ πραγματικά, ακόμη κι όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα ή αβέβαια. Αυτή η σκέψη με βοηθά να συνεχίζω με αφοσίωση, υπομονή και περισσότερη ηρεμία, ακόμη και στις στιγμές που νιώθω πίεση ή αμφιβολία. Και νομίζω πως, ειδικά στη μουσική αλλά και γενικά στη ζωή, πολλές φορές αυτό είναι που κάνει τελικά τη διαφορά.
6) Ποια θεωρείς την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
Νομίζω πως πολλές φορές υπερεκτιμάται η ανάγκη να φαίνεται κάποιος “τέλειος” ή να δείχνει συνεχώς επιτυχημένος προς τα έξω. Ειδικά σήμερα, όπου όλοι προσπαθούν κάπως να παρουσιάσουν την καλύτερη εκδοχή της ζωής τους, ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι εξελίσσονται μέσα από τα λάθη, τις αμφιβολίες και τις δυσκολίες τους. Για μένα μεγαλύτερη αξία έχει η αυθεντικότητα, η συνέπεια και η διάθεση να συνεχίζεις να μαθαίνεις, χωρίς να θεωρείς ποτέ πως τα γνωρίζεις όλα. Νομίζω, πως αυτό δείχνει πολύ περισσότερο χαρακτήρα και ίσως και λίγη περισσότερη εσωτερική ηρεμία.
7) Τι κάνεις για να χαλαρώσεις;
Για να χαλαρώσω κάνω κυρίως γυμναστική, γιατί με βοηθά να αποφορτίζομαι και να βρίσκω ξανά ισορροπία μετά από πολλές ώρες μελέτης. Μου αρέσει πολύ το τρέξιμο, το ποδήλατο και το beach volley, ίσως επειδή μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η κίνηση και ο αθλητισμός ήταν πάντα μέρος της καθημερινότητας. Μετά από τόσες ώρες μελέτης, λίγη κίνηση και λίγη ξεκούραση μοιάζουν σχεδόν απαραίτητες για να επιστρέψεις ξανά στη μουσική με καθαρό μυαλό. Παράλληλα, χαλαρώνω πολύ διαβάζοντας βιβλία, ακούγοντας μουσική, ζωγραφίζοντας, βλέποντας ταινίες ή βγαίνοντας βόλτες με τις φίλες μου. Μου αρέσει ιδιαίτερα η ζωγραφική γιατί νιώθω πως, όπως και η μουσική, αφήνει χώρο στη φαντασία και στην ελευθερία της έκφρασης. Νομίζω, πως και οι δύο Τέχνες εκφράζουν πράγματα που πολλές φορές δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια, απλώς με διαφορετικό τρόπο. Γενικά μου αρέσει να έχω ποικιλία στην καθημερινότητά μου και να μπορώ να “ξεφεύγω” λίγο από το πολύ απαιτητικό πρόγραμμα της μουσικής και του σχολείου. Και όταν νιώθω ότι χρειάζομαι ένα μεγαλύτερο διάλειμμα — ειδικά μετά από έναν δύσκολο διαγωνισμό ή auditions, λατρεύω τα ταξίδια, γιατί μου αρέσει να γνωρίζω νέες κουλτούρες και ανθρώπους. Μου αρέσουν πολύ οι ήρεμες στιγμές στο σπίτι με την οικογένειά μου, ειδικά εκείνες οι μικρές, απλές στιγμές που καταλήγουν ξαφνικά σε μια παρτίδα σκάκι και πολλή συζήτηση.
8) Τι θα άλλαζες στη Θεσσαλονίκη;
Δεν ξέρω αν θα μπορούσε ποτέ να μου αρέσει κάποια άλλη πόλη περισσότερο από τη Θεσσαλονίκη. Παρόλο που, λόγω διαγωνισμών, φεστιβάλ, master classes και συναυλιών, έχω ταξιδέψει αρκετά για την ηλικία μου τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, η Θεσσαλονίκη έχει για μένα μια γοητεία πραγματικά μοναδική! Η Θεσσαλονίκη για μένα έχει μια ζωντάνια, ζεστασιά και μια ενέργεια που δύσκολα εξηγούνται! Είναι από εκείνες τις πόλεις που, όσο κι αν λείψεις, πάντα σε κάνουν να νιώθεις πως ανήκεις εδώ.
Αν θα άλλαζα κάτι, σίγουρα θα ήθελα να δω ακόμα καλύτερες υποδομές και περισσότερη οργάνωση στην καθημερινότητα της πόλης, ώστε να μπορεί να υποστηρίζει ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους της, τις οικογένειες, τα μικρά παιδιά και τους ηλικιωμένους, αλλά και ιδιαίτερα τους νέους που προσπαθούν να εξελιχθούν μέσα από την τέχνη, τον αθλητισμό και τον πολιτισμό.
9) Ποιο είναι το motto σου στη ζωή;
Νομίζω πως το motto μου στη ζωή είναι να προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι λίγο καλύτερη από αυτό που ήμουν χθες, όχι μόνο ως μουσικός, αλλά και ως άνθρωπος. Προσπαθώ να μη συγκρίνω τον εαυτό μου με τους άλλους, γιατί ειδικά στη δική μου γενιά είναι πολύ εύκολο να χαθείς μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Για μένα πιο σημαντικό είναι να συνεχίζω με πίστη, συνέπεια και υπομονή, ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν έρχονται τόσο γρήγορα όσο θα ήθελα. Αυτό είναι κάτι που μου έχει μάθει η οικογένειά μου: ότι τα πιο ουσιαστικά πράγματα χτίζονται σιγά σιγά, με πολλή δουλειά, αφοσίωση και εμπιστοσύνη στη διαδρομή.
10) Τρία πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένη!
Τρία πράγματα που με κάνουν πραγματικά ευτυχισμένη είναι πρώτα η πίστη μου στον Θεό, γιατί μου δίνει δύναμη, ηρεμία και ισορροπία ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Δεύτερον, η μουσική και η γυμναστική, ίσως γιατί και τα δύο με βοηθούν με διαφορετικό τρόπο να εκφράζομαι, να αποφορτίζομαι και να νιώθω πιο δυνατή, σωματικά και ψυχικά. Και τρίτον, η πίστη που προσπαθώ να έχω στον εαυτό μου, ακόμα και στις στιγμές αμφιβολίας. Νομίζω πως όταν κυνηγάς ένα μεγάλο όνειρο, καταλαβαίνεις πως η πραγματική αυτοπεποίθηση χτίζεται μέσα από τις δυσκολίες, την υπομονή και την επιμονή να συνεχίζεις…
Σχόλια για αυτό το άρθρο