ΤΩΡΑ |
Στο πολύτιμο σύμπαν του ελληνικού θεάτρου, όπου η αλήθεια της τέχνης συναντά την αφοσίωση της ψυχής, η μορφή της Πέγκυς Σταθακοπούλου αναδύεται ως μια φωτεινή, σχεδόν εμβληματική παρουσία- μια αυθεντική grande dame που τιμά τη σκηνή με το σπάνιο εκτόπισμα, τη στόφα και το ακατάβλητο βάθος της! Με μια πορεία σφραγισμένη από κορυφαίες ερμηνείες και από την κατάκτηση των σημαντικότερων ρόλων του παγκόσμιου ρεπερτορίου, δεν είναι απλώς μια σπουδαία ηθοποιός- είναι μια ζωντανή υπόμνηση του τι σημαίνει αληθινή θεατρική τέχνη. Η υποκριτική της διαδρομή διακρίνεται από ένα τεράστιο εύρος εκφραστικών μέσων, από μια βαθιά αισθαντικότητα και μια σπάνια εσωτερικότητα που μεταμορφώνουν κάθε της εμφάνιση σε εμπειρία σχεδόν μυσταγωγική. Κάθε της ρόλος είναι μια κατάδυση στην ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, μια διαρκής δοκιμασία της αλήθειας της πάνω στη σκηνή- γιατί για εκείνη, το θέατρο δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά υπαρξιακή ανάγκη και ιερή αποστολή. Με απόλυτη αφοσίωση, ψυχή τε και σώματι υπηρετεί ό,τι επιλέγει, όπως αποδεικνύεται και από τη συμμετοχή της στην παράσταση ”Κολυμπώντας στον αέρα”, σε σκηνοθεσία της άξιας Λίλυς Μελεμέ, που παίζεται στο θέατρο 104. Το δέλεαρ του ρόλου της Ντορφ- μιας ηρωίδας που πάλλεται από ζωή και συγκίνηση- καθώς και η βαθιά ανθρωποκεντρική φύση του έργου, ενός ύμνου στη φιλία και στις ανθρώπινες σχέσεις, αποτέλεσαν για εκείνη δημιουργική πρόκληση και πηγή έμπνευσης. Η ίδια, άλλωστε, δεν κρύβει τον απεριόριστο θαυμασμό της για τη σκηνοθετική ματιά της Λίλυς Μελεμέ, αναγνωρίζοντας σε αυτήν μια ισάξια καλλιτεχνική συνοδοιπόρο! Στην προσωπική της ζωή, η Πέγκυ Σταθακοπούλου αποτελεί πρότυπο ήθους, αισθητικής και φινέτσας. Η έντονη προσωπικότητα της συνδυάζεται αρμονικά με μια σπάνια ευγένεια και μια αριστοκρατικότητα που διαπερνά τόσο την καλλιτεχνική της παρουσία όσο και τη στάσης ζωής της. Ο ψυχικός της κόσμος, πλούσιος σε αξίες και προτερήματα την καθιστά όχι μόνο αξιοθαύμαστη δημιουργό, αλλά και παράδειγμα προς μίμηση! Και μέσα σε όλα αυτά, παραμένει βαθιά ερωτευμένη με το θέατρο- εκείνο το αέναο ταξίδι που η ίδια αναγνωρίζει ως το ωραιότερο της ζωής της! Ένα ταξίδι που συνεχίζει να φωτίζει με την παρουσία της, προσφέροντας στο κοινό όχι απλώς ερμηνείες, αλλά στιγμές αλήθειας, συγκίνησης και υψηλής τέχνης. Στο πλαίσιο μιας θεατρολογικής προσέγγισης, η Πέγκυ Σταθακοπούλου μπορεί να ιδωθεί ως ένα σπάνιο υποκριτικό φαινόμενο, όπου η τεχνική αρτιότητα συναντά την ενστικτώδη έμπνευση. Το χάρισμα που την διακρίνει, δεν εξαντλείται στην ακρίβεια της ερμηνευτικής της μεθοδολογίας, αλλά εκτείνεται σε μια βαθύτερη, σχεδόν οντολογική σχέση με το ρόλο: ενσαρκώνει, δεν αναπαριστά- βιώνει, δεν υποδύεται. Η σκηνική της παρουσία συγκροτεί ένα πεδίο έντασης, όπου ο λόγος, το σώμα και το βλέμμα λειτουργούν ως ενιαίο εκφραστικό σύστημα, αποκαλύπτοντας μια κυρία του θεάτρου υψηλής συνείδησης του μέσου τους. Η ιδιοσυστασία της ως αληθινής θεατρίνας εγγράφεται σε εκείνη τη μεγάλη παράδοση των ερμηνευτών που αντιλαμβάνονται το θέατρο ως πράξη βαθιάς πνευματικότητας και υπαρξιακής διερεύνησης… Με σπάνια πειθαρχία, αλλά και με μια εσωτερική φλόγα που δεν δαμάζεται, κατακτά κάθε ρόλο ως προσωπικό επίτευγμα και ταυτόχρονα ως συλλογική κατάθεση πολιτισμού. Η ερμηνευτική της πράξη διαθέτει την ποιότητα εκείνη που οι θεατρολόγοι θα χαρακτήριζαν ”παρουσία υψηλής πυκνότητας”: μια παρουσία που δεν αφήνει περιθώρια αδιαφορίας, αλλά καθηλώνει, συγκινεί και τελικά μετασχηματίζει τον θεατή. Έτσι, η Πέγκυ Σταθακοπούλου δεν αποτελεί απλώς μια εξέχουσα ηθοποιό της γενιάς της, αλλά μια μορφή- παρακαταθήκη για το ίδιο το ελληνικό θέατρο- μια καλλιτεχνική οντότητα που επιβεβαιώνει, με κάθε της εμφάνιση, πως η σκηνή μπορεί ακόμη να είναι τόπος αλήθειας, μύησης και υψηλής αισθητικής εμπειρίας!
– Ισχύει ότι είσαι περισσότερο του θεάτρου παρά της τηλεόρασης;
Δεν νομίζω ότι ισχύει κυριολεκτικά αυτό. Αγαπώ το θέατρο για διαφορετικούς λόγους αλλά και τη δουλειά στην τηλεόραση τη βρίσκω εξαιρετικά σημαντική και ενδιαφέρουσα. Στο θέατρο δοκιμάζεις κάθε βράδυ τις δυνάμεις και την αλήθεια σου και χρειάζεσαι ετοιμότητα, διαύγεια και ενέργεια. Στην τηλεόραση η σχέση με το φακό είναι πολύ διαφορετική , έχεις την δυνατότητα να διορθώσεις την υποκριτική σου, με μια ακόμη λήψη αλλά ταυτόχρονα οποιαδήποτε υπερβολή σε προδίδει ανεπανόρθωτα. Τελευταία χρόνια δουλεύω πιο συχνά στο θέατρο, αλλά ένα ενδιαφέρον σενάριο κι ένας ωραίος ρόλος μου λείπει πολύ…
– Έχω την εντύπωση ότι δεν επιδιώκεις να εμφανίζεσαι συχνά είτε επί σκηνής, είτε στην τηλεόραση; Δεν σε ικανοποιούν οι προτάσεις.
Ναι, δεν εμφανίζομαι πλέον πολύ συχνά. Συνεχίζω να αγαπώ πολύ την ηθοποιία και όταν δουλεύω είμαι απόλυτα αφοσιωμένη σε ό,τι κάνω. Όμως καθώς τα χρόνια περνούν , η ζωή μου φαίνεται τόσο πολύτιμη και βιάζομαι να ζήσω ό,τι μου έχει λείψει η ό,τι ακόμα δεν έχω απολαύσει. Αναζητώ νέες απολαύσεις, καινούργια τοπία τόσο πνευματικά όσο και πραγματικά. Παρόλα αυτά, αν ένας ρόλος θεατρικά η τηλεοπτικά είναι σημαντικός και διαφορετικός απ’ ό,τι έχω παίξει λέω πάντα ‘’ναι’’.
– Στο «Κολυμπώντας στον αέρα» γιατί είπες το «ναι»;
Για διαφορετικούς αλλά σημαντικούς λόγους. Αρχικά η πρόταση ήρθε από την Σίλια Γεωργέλου , που υπήρξε πριν λίγα χρόνια μαθήτρια μου στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη. Με συγκίνησε η επιθυμία της να ξεκινήσει δίπλα μου την πορεία της στο θέατρο. Ο ρόλος της Ντορφ είναι ένας χαρακτήρας που γοητεύει. Δυναμική με χιούμορ και ευαισθησίες, τολμάει να μην κρύβει τη διαφορετικότητα της και να σηκώνει το βάρος του τιμήματος αυτού του άδικου εγκλεισμού. Επιπλέον, το ίδιο το έργο θίγει ζητήματα με υπόκωφο τρόπο, που αφορούν τη γυναίκα και την ελευθερία των επιλογών της, τον ιδρυματισμό και την προσπάθεια φίμωσης των γυναικών του προηγούμενου αιώνα , ενώ ταυτόχρονα είναι ένας ύμνος στη ζωή και τη δύναμη της φιλίας και των ανθρωπίνων σχέσεων.
– Πώς είναι η Λίλλυ Μελεμέ ως σκηνοθέτις;
Η σκηνοθεσία του έργου από την Λίλυ Μελεμέ , υπήρξε καθοριστικός παράγοντας. Είναι μία καλλιτέχνης και σκηνοθέτρια , που εκτιμώ και θαυμάζω και μάλιστα πριν λίγα χρόνια συζητούσαμε μια πιθανή συνεργασία. Όταν λοιπόν ήρθε η ευκαιρία είπα ανεπιφύλακτα ‘’ναι’’. Η συνεργασία μαζί της βασίζεται στην ελευθερία που προσφέρει στον ηθοποιό μαζί την πολύ ενδιαφέρουσα και σύγχρονη ματιά της στη σκηνοθετική αποτύπωση ενός κειμένου. Χαίρομαι πολύ που συναντηθήκαμε θεατρικά!
– Η αμφισβήτηση της «γυναικείας φωνής» εξακολουθεί να υφίσταται και στη σημερινή εποχή που ζούμε; Προσωπικά θα ήθελες να εξισωθούν τα δύο φύλα και σε ποιους τομείς;
Η γυναικεία χειραφέτηση στο δυτικό κόσμο, έχει προχωρήσει σημαντικά τα τελευταία εξήντα τουλάχιστον χρόνια. Κι αυτό αποτελεί επίτευγμα σκληρών αγώνων και διεκδικήσεων από την πλευρά των γυναικείων οργανώσεων και δεκάδων εκατοντάδων γυναικών, που αναδείχτηκαν με προσωπικό μόχθο και κόστος , τεράστιας εμβέλειας επιστήμονες, καλλιτέχνιδες , πολιτικοί και εν γένει προσωπικότητες. Παρόλα αυτά, ο δρόμος συνεχίζεται και η σύγχρονη γυναίκα του 21ου αιώνα παλεύει υπεράνθρωπα να ανταποκριθεί στους αναρίθμητους ρόλους της . Ως εργαζόμενη , μητέρα , σύντροφος και δημιουργός έχει να αντιμετωπίσει συχνά την αλαζονεία, μια τάση υποτίμησης και υποβάθμιση της αξίας και των ικανοτήτων της. Μισθολογικά σε πολλά επαγγέλματα κυρίως ανδροκρατούμενα, υπολείπεται και αμείβεται αισθητά χαμηλότερα των αντρών. Αλλά και σε επίπεδο σχέσεων και οικογένειας εξαντλείται από την μη αναγνώριση ακόμα και ” αγαπημένων ” της προσώπων. Η βία που οδηγεί σε γυναικοκτονίες καθημερινά, αποδεικνύει ότι μένουν πολλά ακόμα να γίνουν για την πολυπόθητη ισότητα με το άλλο φύλο…
– Το θέατρο τι είναι για σένα;
Το θέατρο ήταν και πάντα θα είναι το ωραιότερο ταξίδι της ζωής μου. Οι ρόλοι μου με βοήθησαν να γνωρίσω πολλές πλευρές του εαυτού μου, να συναντήσω σημαντικές προσωπικότητες και σπουδαίους ηθοποιούς, συγγραφείς, σκηνοθέτες. Μέσα από την τέχνη μου, έμαθα να ακούω τους συνανθρώπους μου, έγινα πιο ευαίσθητη και πιο δυνατή ταυτόχρονα. Ο δρόμος που διάλεξα μου επέτρεψε να ξαναγίνομαι παιδί και να μοιράζομαι τις ανάγκες μου και να εμπιστεύομαι το ένστικτο μου, να λέω την αλήθεια σε μένα την ίδια και τους άλλους. Οι αξιακοί μου κώδικες διευρύνθηκαν και πιστεύω ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος.
-Πρώτα ονειρευόμαστε τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε και μετά πορευόμαστε προς το όνειρο;
Δεν ξέρω με ποια σειρά γίνονται τα πράγματα στην ζωή. Πολλές φορές μου συνέβη να ονειρευτώ κάποιον ρόλο η μια συνθήκη ευρύτερα και δεν τα έζησα την ίδια στιγμή που τα επιθύμησα. Σχεδόν πάντα ήρθαν και με βρήκαν αργότερα . Μάλλον όταν ήμουν έτοιμη να τα ζήσω. Πόσο πολύτιμος ο χρόνος και πόσο αστάθμητος ο παράγοντας του πώς συγχρονιζόμαστε με όσα αξίζει να ζήσουμε… Και για να δανειστώ μια φράση από το έργο μας «Κολυμπώντας στον αέρα»… «Μην κοιτάς πίσω, μην κοιτάς μπροστά, μείνε στο κέντρο της στιγμής. Εδώ και τώρα…».
– Τελικά αυτό που κάνουμε στη ζωή μας καθορίζεται περισσότερο από τις επιρροές που δεχόμαστε ή από τις επιλογές που κάνουμε;
Νομίζω και από τις δύο καταστάσεις καθορίζονται τα βήματα μας στη ζωή. Οι επιρροές μας προσδιορίζουν την αισθητική μας, το θάρρος και τα τραύματα μας αλλά και τις κρυφές μας επιθυμίες μας. Σίγουρα ,όμως, όταν προσπαθούμε να γνωρίσουμε τον αληθινό εαυτό μας, που βρίσκεται πιο βαθιά κρυμμένος απ’ ό,τι υπολογίζαμε, έρχονται σιγά-σιγά στην επιφάνεια τα πραγματικά ‘’θέλω’’ μας και εκεί πια αξίζει να τα κυνηγήσουμε με υπομονή και πάθος.
– Η εποχή μας σε τρομάζει ή σε φοβίζει;
Δεν με τρομάζει ούτε με φοβίζει. Πιστεύω ότι είναι δύσκολοι οι καιροί και οι άνθρωποι αιωρούνται σε καινούργια τοπία και δεδομένα. Ελπίζω, ότι οι ισορροπίες θα βρεθούν, ώστε να αξιοποιήσουμε τα σημαντικά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας , χωρίς να απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλον. Οι ανθρώπινες σχέσεις, η βαθιά σύνδεση με τους άλλους και η συναισθηματική επαφή δεν πρέπει να χαθούν γιατί αυτά είναι τα πολύτιμα δώρα της ύπαρξης.
Σχόλια για αυτό το άρθρο