ΤΩΡΑ |
Την ενδιαφέρει -και καλά κάνει- να γίνει αναγνωρίσιμη στο ευρύ κοινό μέσα από καλές δουλειές και συνεργασίες, και ιδίως από το θέατρο… Μια τέτοια απάντηση περίμενα από την χαρισματική, Κίττυ Παϊταζόγλου, η οποία είναι μια εξέχουσα, με ευρεία γκάμα και εκφραστικά μέσα ηθοποιός της γενιάς της. Ανήκει στην αφρόκρεμα και στις ηθοποιούς εκείνες που λαμπρύνουν την Τέχνη τους! Μου αρέσει πολύ, την έχω δει σε πολλές παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου – και όχι μόνο- και πάντα κερδίζει τις εντυπώσεις και τραβά την προσοχή με τις ερμηνείες της. Στο όμορφο πρόσωπο της και στα μάτια της που βγάζουν σπίθες σαν αναμμένα κάρβουνα, αντικατοπτρίζεται όλος ο δυναμισμός, το πείσμα, η θέληση και η αγάπη της για το λειτούργημα της, αλλά και η βαθιά κρυμμένη τρυφερότητα της. Λέει με θάρρος και παρρησία, τις απόψεις και τη γνώμη που έχει για το θέατρο, τον τρόπο που θέλει να το υπηρετήσει , για τα ”πιστεύω” και τα ”θέλω ” της τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά, παράλληλα, σχολιάζει και στηλιτεύει το κοινωνικό σημερινό γίγνεσθαι. Δεν κάνει υποχωρήσεις για να αποκτήσει δημοφιλία και αυτοσκοπός της είναι οι συνεργασίες με ανθρώπους που έχουν κοινούς στόχους και σκοπό τη δημιουργία μιας καλής παράστασης. Θα ήθελα να την βλέπω περισσότερο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους γιατί το αξίζει και εκτός από ηθοποιός έχει πολλά προσόντα που, ίσως, δεν είναι γνωστά. Είναι δραματουργός και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές υποκριτικής στο Λονδίνο. Οφείλω να ομολογήσω ότι θα την έβλεπα και σε μια τηλεοπτική σειρά ουσιαστική και ποιοτική, γιατί δόξα τω Θεώ, υπάρχουν αρκετές , όπου θα μπορούσε κάλλιστα να συμμετάσχει και να δείξει στο κοινό εκτός θεάτρου, πόσο σημαντική ηθοποιός είναι! Ξεχωρίζει, επίσης, για τη μόρφωσή της έχει σπουδάσει Νομική – το διακρίνεις, άλλωστε, και από τον λόγο της- για το ήθος, την ευγένεια, τα ιδεώδη της, που δύσκολα βρίσκεις σε ηθοποιούς της γενιάς της.
Από τις 8 Νοεμβρίου γίνεται η συγκλονιστική Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α και ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου ”Ζίνα” για να υποδυθεί – η επιτυχία της προεξοφλώ είναι αδιαμφισβήτητη- την ηρωίδα του έργου της αιρετικής Λένας Κιτσοπούλου, που ανεβαίνει ύστερα από 10 χρόνια ξανά, σε σκηνοθεσία της ικανής Δήμητρας Δερμιτζάκη. Η πολλά υποσχόμενη στο αυριανό καλό θέατρο- και όχι μόνο- με γνώμονα της την ουσία και την ποιότητα, Κίττυ Παϊταζόγλου, από το Α ως το Ω!
Αναγνωρισιμότητα: Λέξη κενή περιεχομένου για εμένα, αν δεν συμπορεύεται με πραγματική δημιουργία, εξέλιξη και, κυρίως, ωραίους ανθρώπους κοντά.
Βούληση: Η μόνη δύναμη του ανθρώπου κόντρα στο τυχαίο, το μοιραίο, το Θεό, πες το όπως θες.
Γενναιότητα: Άνθρωποι που κοιτάζουν κατάματα κάτι. Συχνά, δυστυχώς, παρερμηνευμένη με θράσος, εγωπάθεια ή κωλοπαιδισμό…
Δήμητρα Δερμιτζάκη: Ανήσυχη, απαιτητική, απόλυτα δοτική. Κι επίσης, Ανδρονίκη Μαραθάκη, Θοδωρής Οικονόμου, Ήρα Σπαγαδώρου, Θάλεια Μέλισσα, Κατερίνα Κατάκη. Συν-ταξιδευτές στο πλοίο της Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.Σ.
Έρωτας: Παντού και πάντα, κι ας χανόμαστε…
Ζωή: Πόσο ωραίο και δύσκολο να τη ζεις, κι όχι να την αναβάλλεις…
Ηθοποιός: Μου αρέσει να τον σκέφτομαι σαν τεχνίτη κόσμων. Έχει κάτι χειρωνακτικό και τεχνικό αυτό, μαζί με φαντασία και μέθεξη!
Θάνατος: Ακατανόητος. Υπαρκτός, όμως, και πανταχού παρών, οπότε ας ευχαριστηθούμε τη ζωή, ας τη ρουφήξουμε μέχρι την τελευταία σταγόνα, προτού αυτός μας προλάβει…
Ισότητα: Των φύλων; Στη θεωρία μόνο. Και φυσικά μιλάω για το δυτικό κόσμο. Σε ανατολικές χώρες ούτε καν αυτό. Πληθαίνουν όμως ,οι φωνές που απαιτούν μια ριζική αλλαγή. Και θα έρθει η αλλαγή. Δεν ξέρω, αν θα προλάβουμε εμείς να τη ζήσουμε, αλλά θα έρθει.
Καλλιτεχνικά σχέδια (επόμενα): Πέρα από την Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α, από το Φεβρουάριο θα είμαι στο Θέατρο Τέχνης, στην ” Αντιγόνη” του Ανούιγ που θα σκηνοθετήσει η Μαρία Πρωτόπαππα.
Λένα Κιτσοπούλου: Αγρίμι και λουλούδι μαζί!
Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α: Μην. Αντιστέκεσαι. Ισοπεδώσου. Ρίξε. Ολοκληρωτικό. Ύπνο. Λυτρώσου. Αυτοκτόνα.
Χείμαρρος αυτή η γυναίκα, περιπέτεια εφ’όλης της ύλης, τόπος πρωτόγνωρος και αχαρτογράφητος για μένα, γι’ αυτό και συναρπαστικός.
Νέα γενιά ηθοποιών: Μαχητές, παθιασμένοι κι εφευρετικοί, αν σκεφτείς πως ξεκίνησαν μέσα στην κρίση και πέρασαν ήδη πολλαπλά κύματα πανδημίας.
Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Ανύπαρκτο δίλημμα. Ζωντανό, παλλόμενο ρεπερτόριο…
Οργή: Καθημερινότητα πια.
Παιδεία: Εξοικείωση με το διαφορετικό. Τη διαφορετική σκέψη, τη διαφορετική ταυτότητα, τη διαφορετική βούληση. Και σεβασμός στο άλλο. Αλλιώς, φασισμός.
Ρόλοι: Αφορμές για ουσιαστικές συναντήσεις με ανθρώπους. Από μόνοι τους, τίποτα.
Σεβασμός: Αναγκαίος σε μια κοινωνία που δεν θέλει να λέγεται ζούγκλα, κι εμείς ζώα. Και τόσο μα τόσο παρεξηγημένος.
Τηλεόραση: Μέσο σαν όλα τα άλλα.
Υπόληψη: Λέξη περίεργη, ερχόμενη από παλαιότερους καιρούς. Πιο πολύ κατανοώ τη βαθιά εκτίμηση για κάποιον, το σεβασμό…
Φθορά: Κάτι που πάντα θα εύχομαι να μην έρθει, κι όμως θα έρχεται. Έρχεται, ήδη…
Χάρισμα: Ρίγος. Ανατριχίλα…
Ψευδαίσθηση: Η ψευδαίσθηση ότι όλα τα ξέρουμε και για όλα έχουμε γνώμη, επειδή έχουμε σόσιαλ μίντια και τόση άφθονη πληροφορία από παντού. Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα πια δημιουργείται μια στρεβλή πεποίθηση γνώσης των πραγμάτων.
Ωραίες συνεργασίες: Παρηγοριά κι έμπνευση!
Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.
της Λένας Κιτσοπούλου
Δέκα χρόνια έχουν περάσει περίπου από την πρώτη φορά που συστήθηκε η Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. στο αθηναϊκό κοινό. Μια κρίση και πολλά κύματα πανδημίας μετά, μια άλλη νέα γυναίκα (Κίττυ Παϊταζόγλου) καλείται να διασχίσει πολλές φορές την απόσταση από το σαλόνι της στην κουζίνα της, να χτυπηθεί κάτω για τον έρωτα, αλλά και να χτυπήσει αλύπητα όποιον influencer της πει τους δέκα καλύτερους τρόπους για να ζήσει. Είναι εύφλεκτη και ταράζεται «για το τίποτα». Ναι τι; Φουσκώνει σαν τον ελληνικό στο μπρίκι της. Ναι τι; Ανεβαίνει στο πλοίο της γραμμής Πειραιάς-Ιθάκη, αλλά τη ζαλίζει πολύ και θέλει να κατέβει. Και πάνω στα χάρτινα σακουλάκια που της χαρίζουν για τον εμετό, γράφει ρίμες για την πλάκα της: «Μόνη σου μπορείς. Μόνη. Να μην έχεις ανάγκη κανέναν. Να σταθείς στα πόδια σου. Μα λυγίζω! Δεν πειράζει! Στα τέσσερα. Πέφτω στα τέσσερα». Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. Μια μαγική εικόνα, για όσους φοβούνται την φθορά. Ναι τι;
Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. της Λένας Κιτσοπούλου
Σκηνοθεσία: Δήμητρα Δερμιτζάκη
Πρεμιέρα Δευτέρα 8 Νοεμβρίου στο θέατρο Ζίνα
Σκηνοθετικό σημείωμα
Τα τελευταία δύο χρόνια που μοιάζουν αιώνες, πασχίζω να βρω ρυθμό, σε κάτι που προσιδιάζει περισσότερο σε πνιγμό παρά σε κολύμπι. Λίγο πολύ σαν την ηρωίδα αυτού του έργου, που δεν αφηγείται, αντιθέτως μου μιλά τώρα, ενοχλητικά μέσα στο αυτί, για την ελάχιστη απόσταση ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, στην πτήση και στην πτώση. Για την επιθυμία και τον έρωτα. Για την ψευδαίσθηση του ότι μπορεί κανείς να πετάξει. Για την σισύφεια αναζήτηση της γεύσης της ελληνικής ντομάτας. Α! και για το ότι ένα ρεφρέν, μπορεί να σου σώσει τη ζωή!
Δήμητρα Δερμιτζάκη
Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.
Συγγραφέας: Λένα Κιτσοπούλου
Σκηνοθέτης: Δήμητρα Δερμιτζάκη
Ηθοποιός: Κίττυ Παϊταζόγλου
Ιδέα Σκηνικού: Θάλεια Μέλισσα
Υλοποίηση Σκηνικού -Κοστούμια: Ήρα Σπαγαδώρου
Κίνηση: Ανδρονίκη Μαραθάκη
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Φωτισμοί: Άννα Σμπώκου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Κατάκη
Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή
Βίντεο Προώθησης: Μαρίλη Ζάρκου
Σχεδιασμός Αφίσας: Γκέλυ Καλαμπάκα
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Πού: Θέατρο Ζίνα,, Λεωφ. Αλεξάνδρας 74, Αθήνα, τηλ.: 210 6424424
Πότε: Από Δευτέρα 8 Νοεμβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Εισιτήρια: 15 € γενική είσοδος
Το Θέατρο θα λειτουργήσει ως Αμιγής Χώρος. Οι θεατές εισέρχονται κατόπιν υποχρεωτικής επίδειξης κατά την είσοδο Πιστοποιητικού εμβολιασμού ή Πιστοποιητικού νόσησης (30) ημέρες μετά από τον πρώτο θετικό έλεγχο και η ισχύς του διαρκεί έως εκατόν ογδόντα (180) ημέρες μετά από αυτόν.
Σχόλια για αυτό το άρθρο