ΤΩΡΑ |
Πρόσφατα διάβασα κάτι που με ξάφνιασε πολύ ωραία.
“Οι Θεοί των αρχαίων μας προγόνων, μισούσαν τους θνητούς ακριβώς επειδή ήταν θνητοί”.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου συνειδητοποίησα τόσο έντονα, την ευτυχία του να είσαι θνητός.
Άρχισα να σκέφτομαι πόσα σημαντικά και καθημερινά συναισθήματα παύουν να υπάρχουν άν κάποιος είναι… αθάνατος.
Σκεφθείτε τις αγωνίες που περνάμε συνεχώς, στην προσπάθειά μας να επιτύχουμε επαγγελματικά για να αφήσουμε στα παιδιά μας κάποια πράγματα.
Σκεφθείτε τη χαρά που νοιώθουμε όταν πάρουμε στα χέρια μας τις ιατρικές εξετάσεις που μας λένε οτι είμαστε καλά.
Πολλά ανθρώπινα συναισθήματα οφείλουν την ύπαρξή τους στη θνησιμότητά μας.
Ελπίδα, αγωνία, ικανοποίηση, απογοήτευση, προσδοκία, υπόσχεση και πολλά άλλα.
Και οι αθάνατοι θεοί τι έχουν;
Σιγουριά για το μέλλον που συνοδεύεται όμως απο βαρεμάρα.
Κίνητρα για δημιουργία; φόβος για αποτυχία; ελπίδα για αναγνώριση; αυτοσυντήρηση;
Τίποτα απο αυτά. Πόσο να σε γεμίσει η καλή ζωή; πόσο να σε χαροποιήσει η καθημερινή χόρταση;
Με ποιά κίνητρα να ξεκινήσεις για δημιουργία, για προσφορά;
Και η αγάπη; δεν είναι η απειλή της έλλειψής της που τη φουντώνει;
Όλες η χαρές της ζωής, οι φόβοι και οι ελπίδες, τα συναισθήματα αλλά και οι σκέψεις υπάρχουν και τροφοδοτούνται απο τη θνησιμότητά μας. Ακόμα και ή υπέρτατη συναισθηματική κατάσταση, ο έρωτας, λειτουργεί για την αναπαραγωγή μας που χρειάζεται ακριβώς επειδή είμαστε θνητοί.
Και οι καημένοι οι Θεοί;
Η κατάρα τους είναι οτι αντάλλαξαν την αθανασία με τη βαρεμάρα, την αναισθησία, την απάθεια.
Φανταστείτε τους ακόμα εκεί πάνω στον Όλυμπο να μας κοιτάζουν τόσους αιώνες πώς βιώνουμε και εξελισσόμαστε και πώς τους έχουμε ξεχάσει στη μιζέρια τους.
Ενώ εμείς, και τι δεν φτιάξαμε; από τη φωτιά του Ηφαίστου και τα φτερά του Ερμή μέχρι και διαστημόπλοια που μας πάνε έξω απο τη Γη μας, φτιάξαμε. Κάποια στιγμή στα επόμενα δέκα χρόνια, κάποιοι απο μας θα μετοικήσουν για πάντα στον πλανήτη Άρη και θα ξεκινήσουν την πρώτη εξωγήινη αποικία.
Αργά αλλά σταθερά, η εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης εξασφαλίζει περισσότερα χρόνια ζωής σε όλους.
Ποιός ξέρει; κάποια στιγμή θα μας κάνει και εμάς σχεδόν αθάνατους. Εκεί δεν πάει το πράγμα;
Θα γίνουμε κι εμείς μικροί θεοί.
Από την άλλη βλέπουμε το τζίτζικα να ζεί για λίγες μόνο εβδομάδες ξαπλωμένος πάνω σ΄ένα κλαδί και να τραγουδάει τρισευτυχισμένος που ζεί αδιαφορώντας για το μέλλον του.
Τελικά, ποιά είναι η κατάρα και ποιά η ευλογία;
Να ζεί κανείς ή να μη ζεί;
Σχόλια για αυτό το άρθρο