Μια παρτίδα «Τάβλι» αναστάτωσε το Φεστιβάλ Παραμυθιάς

Το 2ο Φεστιβάλ Παραμυθιάς 2025 που διοργάνωσαν ο δήμος Σουλίου, ο Δήμαρχος Σουλίου Θανάσης Ντάνης και ο καλλιτεχνικός διευθυντής Γιάννης Μακρίδης με το επιτελείο τους και αποτελεί το μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός της Θεσπρωτίας, υποδέχτηκε την παράσταση “Το τάβλι” του Δημήτρη Κεχαΐδη σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ρήγα με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τον Αντώνη Κρόμπα. Ο μαγευτικός χώρος μέσα στο δάσος, η Κατασκήνωση Παραμυθιάς, διαμορφώθηκε ειδικά για να φιλοξενήσει συναυλίες, εκδηλώσεις και θεατρικές παραστάσεις που αναδεικνύουν τον πολιτισμό και γίνεται παράδειγμα για πολλούς Δήμους. Το ιστορικό έργο “Το τάβλι” του Δημήτρη Κεχαΐδη, ενός εκ των σημαντικότερων Ελλήνων δραματουργών της μεταπολεμικής περιόδου, άρεσε στο κοινό του Φεστιβάλ Παραμυθιάς, με τις πικρές αλήθειες που προβάλλει ο συγγραφέας, να γίνονται γλυκά χαμόγελα στα χείλη των θεατών.

“Το τάβλι” γράφτηκε το 1971 και παραστάθηκε πρώτη φορά το 1972 από το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, σε σκηνοθεσία του ίδιου. Από τότε, έχει ανεβεί πολλές φορές στο θέατρο και αποτελεί ένα από τα έργα σταθμός της ελληνικής δραματουργίας. Στο “Τάβλι” δύο συγγενείς εξ αγχιστείας, ο Φώντας και ο Κόλλιας, κάθονται να παίξουν μια παρτίδα τάβλι. Ο Φώντας, που είναι γαμπρός του Κόλλια, είναι ο τύπος του “αεριτζή”, που επειδή θέλει να πετύχει γρήγορα και εύκολα “την καλή”, προσπαθεί πάντα να “στήσει” δουλειές, ενώ τα προς το ζην τα κερδίζει από τα χρήματα των στοιχημάτων που κερδίζει παίζοντας σχεδόν όλη μέρα τάβλι. Ο Κόλλιας από την άλλη, είναι λαχειοπώλης που παντρεύτηκε την αδερφή του Φώντα, την Καλλιόπη, ενώ γράφει τα απομνημονεύματά του από την περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης, που ελπίζει, όταν θα βρει τα χρήματα, να καταφέρει να τα εκδώσει. Κατά τη διάρκεια του έργου, ο Φώντας αναλώνεται στην προσπάθεια να πείσει τον Κόλλια να συμμετάσχει στο τελευταίο “μεγάλο σχέδιο” που έχει σκεφτεί με δόλωμα την αδερφή του και γυναίκα του Κόλλια, Καλλιόπη, την οποία θα στείλει να δουλέψει και να ξελογιάσει έναν τυφλό, γέρο, πλούσιο και μόνο του, γνωστό τους, τον κ. Συμεωνίδη. Ο Κόλλιας που ήταν συμμέτοχος και σε προηγούμενες τέτοιες “δουλειές”, όπως οι δουλειές με τους “σωλήνες” και με “τα γουρούνια”, επίσης ευφάνταστα σχέδια του Φώντα που απέτυχαν παταγωδώς, αρνείται να συμμετάσχει αυτή τη φορά – πολύ δε περισσότερο που ο κουνιάδος του, του ζητάει τώρα να επιτρέψει και την “εκπόρνευση” της γυναίκας του.
Κατά τη διάρκεια της κουβέντας θυμώνουν, κοροϊδεύουν, βρίζουν και απειλούν ο ένας τον άλλο, καθώς βρίσκουν την ευκαιρία να εκφράσουν την πραγματική γνώμη που έχει ο ένας για τον άλλο. Το τέλος θα τους βρει σύμφωνους και θα το ρίξουν πάλι στο τάβλι.

Όσους τρόπους και να ξέρεις να κουνάς τα ζάρια πριν τα ρίξεις, αυτά δεν θα σου φέρνουν πάντα εξάρες. Υπάρχουν τα ντόρτια, το ασσόδυο και άλλοι αριθμητικοί συνδυασμοί, που ή θα σου δώσουν την ευκαιρία να κάνεις την νικητήρια κίνηση ή που θα χάσεις, επιθυμώντας άλλη μια παρτίδα προκειμένου να ρεφάρεις, χωρίς όμως κι αυτό να είναι σίγουρο. Καμία παρτίδα στο τάβλι, δεν σου εξασφαλίζει τη σίγουρη νίκη, ούτε ότι ξαναπαίζοντας σαν ηττημένος, θα πάρεις τη ρεβάνς και τα χαμένα κέρδη. Επομένως πρέπει να ρισκάρεις: ή θα πας για τα πολλά ή θα μείνεις ρέστος και ταπί. Κι αυτό είναι κάτι που έχει ισχύ όχι μόνο για το τάβλι αλλά και για την ίδια τη ζωή και ο Δημήτρης Κεχαΐδης το αποτυπώνει έντεχνα στο “Τάβλι” του.

Οι πρωταγωνιστές της παράστασης, ο Αλέξανδρος Ρήγας στο ρόλο του Κόλια Παγουρόπουλου και ο Αντώνης Κρόμπας στο ρόλο του Φώντα Καλαφατίδη, έχουν πολύ ωραία σκηνική χημεία και “δένουν” αρμονικά, υποδύοντας τα «λαμόγια» του έργου που σου είναι συμπαθείς, χωρίς να αποτελούν πρότυπα, παρά μόνο αρνητικά και αυτό είναι έντονο στη σκηνοθετική γραμμή που ακολούθησε ο Αλέξανδρος Ρήγας. Οι δύο ηθοποιοί περιστρέφονται μέσα στο δωμάτιο του σκηνικού, σαν νιφάδες χιονιού που πέφτουν πάνω σε λεπίδες ξυραφιού για να τις ξεπλύνουν από το αίμα και να επανεφεύρουν την “παπατζίδικη” αθωότητα, σαρκάζοντας και αμφισβητώντας την ίδια τη σοβαρότητά, τόσο τη δική τους όσο και των κόλπων που σκαρφίζονται. Μια κωμωδία χαρακτήρων, που αποδίδεται γλαφυρά η νεοελληνική πραγματικότητα και το ενδόμυχο όνειρο του νεοέλληνα «να πιάσει την καλή». “Το τάβλι” είναι μια παράσταση αληθινή χωρίς φιοριτούρες, που έχει αξιοποιηθεί επαρκώς μέσα από μια καλά δομημένη και με ρυθμό σκηνοθεσία, μια παράσταση που έχει χτιστεί χάρη στην αρμονική σύμπραξη των δύο ταλαντούχων ηθοποιών η οποία καρποφορεί και εμείς ως θεατές γευόμαστε αυτούς τους απολαυστικούς, ερμηνευτικά και αισθητικά, καρπούς. Όπως συνέβη και στο 2ο Φεστιβάλ Παραμυθιάς, που μια θεατρική παρτίδα “Τάβλι” αναστάτωσε ευχάριστα το πολιτιστικό τοπίο της περιοχής.