ΤΩΡΑ |
Με αφορμή την έκθεση ζωγραφικής της με τίτλο ‘’ I’ll be your mirror’’ που θα παρουσιαστεί από τις 13 Μαρτίου έως τις 9 Απριλίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης η διεθνούς φήμης εικαστικός και προδιαγραφών Angakis (Angie Antonakis) μιλά αποκλειστικά στο Cosmopoliti.
H καταξιωμένη ζωγράφος γεννήθηκε στην Ελλάδα. Μεγάλωσε στον Καναδά. Ζει και εργάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολίτης του κόσμου αλλά οι βαθιές της ρίζες βρίσκονται στην Πελοπόννησο και την Κρήτη. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες αλλά αυτό που την καθόρισε από τα εφηβικά της χρόνια ήταν η αγάπη της για την τέχνη. Αυτή η εμμονή της πρόσφερε ένα συνεχές βιωματικό ταξίδι, ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Από εκθέσεις τέχνης σε γκαλερί και μουσεία, από θεατρικές παραστάσεις, από συναυλίες, αναζήτησε τη γνώση μέσα από τη συνεχή μελέτη, την προσωπική έρευνα, την αδιάκοπη προσπάθεια. Κι όλα αυτά με πειθαρχία και αφοσίωση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες εκλέγεται Πρόεδρος στο Parsons Bruce Art Association της Virginia. Επιμελείται σειρά πολύ πετυχημένων εκθέσεων και, με χρηματοδότηση της πολιτείας, ιδρύει το κοινοτικό κέντρο τέχνης Prizery που λειτουργεί μέχρι σήμερα και αποτελεί φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Δεν ξεχνάει ποτέ τη χώρα της και για να στηρίξει τους Έλληνες καλλιτέχνες της περιφέρειας ανοίγει στην Σπάρτη, την γενέθλια πόλη της, δύο αίθουσες τέχνης.
Το βλέμμα της στον κόσμο ήταν πάντα το βλέμμα ενός δημιουργού. Και έφθασε η στιγμή. Η στιγμή που γεμάτη πλέον η ίδια έπρεπε να αφήσει όλα αυτά που την ξεχείλιζαν να βγουν έξω. Και αυτή ήταν μία κίνηση, μία απόφαση χωρίς επιστροφή. Η Angie βρήκε τον προσωπικό της δρόμο με τον προσωπικό της τρόπο. Δημιούργησε το δικό της εικαστικό αλφάβητο, το δικό της εικαστικό λεξιλόγιο και, τελικά, τη δική της αναγνωρίσιμη και διακριτή εικαστική της γλώσσα: Έναν χείμαρρο εικόνων με έντονο το χρώμα. Το χρώμα που στη ζωγραφική έκφρασή της είναι παντοδύναμο. Η παλέτα της είναι ανεξάντλητη ακόμα και στους μαυρόασπρους πίνακές της. Το μαύρο και το άσπρο της Angie δεν είναι δύο χρώματα. Είναι όλα τα χρώματα.
Με αυτή τη γλώσσα επικοινώνησε με τους άλλους, τους πολλούς άλλους, όχι μόνο με το φιλότεχνο αλλά και με το ευρύτερο κοινό. Επιλέγει ως καλλιτεχνική υπογραφή το όνομα Angakis. Από το 2015 εκθέτει το έργο της στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Εκθέτει ατομικά και συμμετέχει σε ομαδικές εκθέσεις και καλλιτεχνικά φόρα αποσπώντας σημαντικά βραβεία, διακρίσεις και επαίνους.
Όλα αυτά τα χρόνια χτίζει μια απολύτως ιδιαίτερη σχέση με το κοινό της. Μιλώντας με ανθρώπους που έχουν στη συλλογή τους έργα της σε ξαφνιάζει το γεγονός ότι ο κάθε ένας ταυτίζεται τόσο πολύ με το συγκεκριμένο έργο της που θεωρεί ότι εκείνος μοναδικά αποκρυπτογραφεί το κρυμμένο νόημα. Εκείνος έχει το μαγικό κλειδί που ξεκλειδώνει την πόρτα της αφήγησης της εικαστικού. Μιας αφήγησης που τελικά φωτίζει όχι τον πίνακα αλλά τη δική του ζωή.
-Ποιο είναι το περιεχόμενο των έργων σου;
Πιστεύω σε αυτό που είχε πει ο Kandinsky ότι «ο λευκός καμβάς είναι γεμάτος εντάσεις, με χιλιάδες καταπιεσμένες φωνές, γεμάτος προσδοκίες». Το περιεχόμενο των έργων μου είναι γεμάτο προσδοκίες και αφήνεται ανοιχτό σε χιλιάδες διαφορετικές νοηματοδοτήσεις, ακουμπώντας στα ψυχικά μονοπάτια κάθε διαφορετικού θεατή. Έχοντας μιλήσει με ανθρώπους που έχουν στη συλλογή τους έργα μου, αυτό που με ξαφνιάζει ευχάριστα κάθε φορά είναι το γεγονός ότι κάθε ένας ταυτίζεται τόσο πολύ με το συγκεκριμένο έργο που πιστεύει ότι μόνο εκείνος αποκρυπτογραφεί το κρυμμένο νόημα. Εκείνος έχει το μαγικό κλειδί που ξεκλειδώνει την πόρτα της αφήγησης του έργου. Μιας αφήγησης που φωτίζει όχι το έργο, αλλά τη δική του ζωή.
-Ποια είναι η τεχνοτροπία σου και τι υλικά σου αρέσει να χρησιμοποιείς;
Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι στις δημιουργίες στις οποίες κυρίαρχη είναι η αφαίρεση δεν έχουν σημασία ούτε τα υλικά ούτε η τεχνοτροπία. Τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα, αλλά και τα εργαλεία αναπαράστασής τους συνδέονται με την πραγματικότητα της ύπαρξης, που είναι άπειρη.
-Το χρώμα παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωγραφική σου; Έχεις αγαπημένα χρώματα;
Πιστεύω ότι η χρωματική παλέτα είναι ανεξάντλητη, ακόμα και σε έναν μαυρόασπρο πίνακα. Το ίδιο ισχύει και για τις αφηγήσεις που κρύβει. Το μαύρο και το άσπρο δεν είναι δύο χρώματα, είναι πολλά. Για την ακρίβεια είναι όλα τα χρώματα και όλες οι αφηγήσεις. Και μέσα από αυτόν το χείμαρρο εικόνων και χρωμάτων απευθύνομαι σε εκείνον που στέκεται απέναντι στη δουλειά μου και αναζητά το νόημα που ανταποκρίνεται μόνο σε εκείνον τον ίδιο. Γι’ αυτό λοιπόν θα έλεγα ότι αγαπημένα μου χρώματα είναι το άσπρο και το μαύρο, γιατί είναι ανοιχτά σε άπειρες χρωματικές νοηματοδοτήσεις και συμβολισμούς
-Ποιες είναι οι πηγές έμπνευσης σου;
Αυτό που με καθόρισε από τα εφηβικά μου χρόνια ήταν η αγάπη μου για την τέχνη. Αυτή η εμμονή ήταν που μου πρόσφερε ένα διαρκές βιωματικό ταξίδι, ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Μέσα σε εκθέσεις τέχνης, σε γκαλερί και μουσεία, σε θεατρικές παραστάσεις, σε συναυλίες αναζήτησα τη γνώση και την έμπνευση μέσα από τη συνεχή μελέτη, την προσωπική έρευνα, την αδιάκοπη προσπάθεια. Κι όλα αυτά με, όσο το δυνατόν περισσότερη, πειθαρχία και αφοσίωση. Ζώντας στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μία περίοδο έντονων προβληματισμών και ταυτοτικών κρίσεων, συγκρούσεων και ωμής, καθημερινής βίας, αξιοποίησα την εικαστική τέχνη ως δοκιμή πάνω σε ένα ιδιόλεκτο που θα κατορθώσει την εκλογίκευση σύγχρονων αγωνιών και θα συμπυκνώσει την ασφυκτική περιεκτικότητα του λευκού καμβά σε έναν στοχευμένο αντικατοπτρισμό.
-Τα πρόσωπα τι ρόλο έχουν στα έργα σου;
Ο Kandinsky, o Rothko, o Pollock είναι τα πρόσωπα που περιδιαβαίνουν διαρκώς στους διαδρόμους του μυαλού και του έργου μου. Είναι εκείνοι που μου έμαθαν πως η αφαίρεση είναι εκείνη που μπορεί και αντιπαρατάσσει στην πολυσημία της εποχής την πολυσημία των χρωμάτων και των σχημάτων, των αρχετυπικών συμβόλων και πως η αντιπαράθεση αυτή είναι εκατέρωθεν πρωτόγνωρη και για τον καλλιτέχνη και για τον θεατή. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αφαίρεσης προσεγγίζω τον «ευάλωτο λευκό καμβά» του Kandinsky, με μια εικαστική ελευθεριότητα που απορρίπτει την άμεση αναγνώριση αυτού που εκτίθεται μπροστά στα μάτια του θεατή.
-Τι είναι η ζωγραφική για εσένα;
Υπήρξε ένα κομβικό χρονικό σημείο στη ζωή μου και στη σχέση μου με την τέχνη που αναζήτησα τη σχέση με το ευρύ κοινό, παρόλο που ανέκαθεν είχα το βλέμμα του δημιουργού. Πάντα όμως έρχεται εκείνη η κατάλληλη στιγμή που όλα ξεχειλίζουν και πρέπει να τα αφήσεις να βγουν στην επιφάνεια. Αυτός ο κατακλυσμιαίος χείμαρρος, που είναι για μένα η ζωγραφική, ήταν που μου έδειξε το δρόμο για το πώς να προσεγγίσω το κοινό. Άλλωστε, είναι ένας δρόμος, χωρίς γυρισμό. Υπάρχει και τροφοδοτείται αέναα, μέσα από μικρές παρτίδες διάδρασης που γίνονται κάθε φορά όλο και πιο ενδιαφέρουσες. Και αυτό ακριβώς είναι πλέον η ζωγραφική για εμένα.
-Οι Έλληνες είναι φιλότεχνοι;
Εκτιμώ ότι οι Έλληνες είναι πολύ περισσότερο φιλότεχνοι από όσο θα νόμιζε κανείς. Η τέχνη είναι ένα δομικό ταυτοτικό στοιχείο του Έλληνα, με αναφορές στην αρχαιότητα, στο Βυζάντιο, στη νεότερη πολιτιστική του κληρονομιά, ακόμη και στη σύγχρονη εικαστική δημιουργία. Η τέχνη είναι λοιπόν σύμφυτη με την ύπαρξή μας και αυτό φαίνεται ακόμα και στον αμύητο επισκέπτη. Άλλωστε αυτόν είναι που θέλει ένας καλλιτέχνης να κερδίσει, να τον φέρει στα μέτρα του έργου του και να μπει μαζί του σε αυτή την παρτίδα διάδρασης που λέγαμε παραπάνω.
-Μίλησε μου για την καινούργια δουλειά σου με τίτλο ‘’ I’ll be your mirror’’ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Στην καινούργια δουλειά μου γίνεται μια απόπειρα να συμπαρασύρουμε τον θεατή σε μια ψυχαναλυτική κατάδυση. Ο επισκέπτης θα δει μια σειρά από ασπρόμαυρες ζωγραφικές δημιουργίες, που επιχειρούν να ανατρέψουν όλους τις συμβατικούς κώδικες της εικαστικής τέχνης και τελικά επιχειρούν να εξευμενίσουν, μέσα από την τεχνική της αφαίρεσης, την κοινωνική σύγχυση της εποχής που καθημερινά γίνεται όλο και εντονότερη.
Αυτό που αναζητά η έκθεση είναι να συμπυκνώσει την ασφυκτική περιεκτικότητα του λευκού καμβά σε έναν στοχευμένο αντικατοπτρισμό. Κάθε καλλιτέχνης επιχειρεί αυτόν τον αντικατοπτρισμό. Εν προκειμένω, όμως, η δήλωση «θα είμαι ο καθρέφτης σου» -I’ll be your mirror- τονίζει τη συμμετοχή στη ρευστότητα της πραγματικότητας όσων αναζητούν το είδωλό τους. Όσο λευκός είναι ο καμβάς, τόσο κενός είναι και ένας καθρέφτης, γεμάτοι, όμως, αμφότεροι, με το διαρκές και το παροδικό, αντιστοίχως.
Σχόλια για αυτό το άρθρο