ΤΩΡΑ |
Η Παναγιώτα Βλαντή ανήκει σε μια γενιά ηθοποιών, που αν υπήρχε σταρ σύστεμ όπως τη δεκαετία του ΄60, θα έκαναν σημαντικά πράγματα στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Αν και σε δύσκολες καλλιτεχνικά -και όχι μόνο- συνθήκες, η Παναγιώτα τα έχει καταφέρει περίφημα σαν γνήσιος Κριός που είναι. Πριν λίγο καιρό έδωσε συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλοπουλο, που δεν είδε ολόκληρη το φως της δημοσιότητας. Διαβάστε την σήμερα από την αρχή μέχρι το τέλος, με την ευγενική παραχώρηση του Παναγιώτη.
Ύστερα από έναν φορτωμένο χειμώνα, πώς θα χαρακτήριζες την φετινή χρονιά;
Ήταν αρκετά δύσκολη, επειδή είχα παραστάσεις μαζί με πρόβες και στα ρεπό μου ταξίδευα στην Κύπρο. Πολύ δύσκολο, αλλά δημιουργικό. Και ευτυχώς που υπήρξε αυτό.
Ως προς το κοινωνικό επίπεδο είναι πολύ δύσκολα, διότι ο κόσμος ταλαιπωρείται πάρα πολύ. Το ζω αυτό. Πήγαινα και στην Κύπρο και είδα πόσο ταλαιπωρήθηκαν οι άνθρωποι.
Θεωρώ ότι κάτι καλό θα γίνει και θα βγούμε απ’ αυτό κάποια στιγμή. Εύχομαι να μας δώσει μία πηγή όασης και να βρούμε κάτι. Θέλω να πιστεύω ότι μετά το καλοκαίρι κάτι θα αλλάξει στη χώρα, αλλά όχι δραματικά. Να γίνει κάτι που να δώσει μία μικρή ελπίδα, ένα μικρό βήμα.
Είσαι αισιόδοξη;
Έχω μία αισιοδοξία, γιατί πραγματικά αγωνιώ για το τι θα γίνει. Από την άλλη λέω να είμαστε καλά, θα βρεθεί κάτι, για κάποιο λόγο γίνονται.
Επειδή εργαζόσουν και σε τηλεοπτική σειρά της Κύπρου, φοβήθηκες για τα δεδουλευμένα σου;
Δεν έχω πρόβλημα -μέχρι στιγμής. Οι καθυστερήσεις ήταν πολύ μικρές και φυσιολογικές.
Εν αντιθέσει με τους συνάδελφους σου στην Ελλάδα που ακόμα περιμένουν…
Καμία σχέση. Τουλάχιστον μέχρι τώρα, γιατί δεν ξέρω τι γίνεται στο μέλλον. Υπάρχουν άλλοι ηθοποιοί που δουλεύουν στην Κύπρο που δεν έχουν πληρωθεί 6 ή 7 μήνες. Δεν είμαι απ’ αυτές τις περιπτώσεις.
Τη φετινή χρονιά επέλεξες να κάνεις κυρίως δραματικές δουλειές. Γιατί;
Δεν είχα πολλές επιλογές. Το “Cuba Libre” και το “Frozen” ήταν δύο πολύ «δυνατά» έργα. Σαφώς ήταν και θέμα επιλογής, αλλά δεν υπήρξε και κάποια κωμωδία που να με τρελάνει. Θα ήθελα να κάνω μία πάρα πολύ «δυνατή» κωμωδία ή ένα μιούζικαλ. Δεν υπήρξε αυτό το περιθώριο επιλογής. Εννοείται όμως ότι αν προέκυπτε ένα εξίσου «δυνατό» δραματικό, θα το έκανα. Σκοπός είναι να μου μιλήσει το έργο.
«Υπηρετώντας» το δραματικό είδος, δεν επηρεάζεται και η ψυχολογία σου;
Όχι βέβαια, γιατί είναι δουλειά. Στις πρόβες υπάρχει μία αγωνία για τον ηθοποιό, γιατί πρέπει να μελετήσεις και να «ξεκλειδώσεις» πράγματα και μετά είναι η παράσταση. Τελειώνει η παράσταση, κάνεις τον χαιρετισμό, μιλάς με το κοινό σου, το χαίρεσαι, το απολαμβάνεις. Δεν το κουβαλάω μετά αυτό.
Μέσα από τους ρόλους έχεις ανακαλύψει πράγματα για σένα που ίσως να μην τα γνώριζες;
Για τα εκφραστικά μου μέσα, ναι. Μπορεί να έχω βρει κάτι που στο παρελθόν να μην μπορούσα, κάτι με το σώμα μου, αλλά όχι για τον χαρακτήρα μου. Τα τεχνικά μου μέσα είναι αυτά που εξελίσσονται. Αυτό που μας προχωρεί στη δουλειά μας είναι οι συνεργασίες και οι συναντήσεις με άλλους ανθρώπους. Αυτό μας κάνει καλύτερους ή χειρότερους.
Σε συζήτηση μας είχες αναφέρει ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν σ’ εκτιμούν. Όμως με την ερμηνεία σου στο “Frozen” κατάφερες να κλείσεις αρκετά…στόματα.
Το “Frozen” ήρθε σε μία περίοδο που ήμουν πάρα πολύ πιεσμένη από δουλειά και χρόνο, γιατί έκανα το “Cuba Libre” και τα ταξίδια στην Κύπρο. Στην αρχή δεν είχα καταλάβει πολλά πράγματα. Τον τελευταίο μήνα άρχισα να καταλαβαίνω και να αντιλαμβάνομαι ότι είμαι σε μία παράσταση που αρέσει πάρα πολύ. Το βλέπαμε όλοι στον κόσμο. Τώρα, αν έχω κλείσει στόματα δεν το κατάλαβα, γιατί πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μας αμφισβητούν. Ακόμα και σε μία καλή παράσταση να παίζω και να είμαι καλή, κάποιοι θα πουν ότι «δεν μου αρέσει η Βλαντή». Είναι νόμος στη δουλειά και ευτυχώς που υπάρχει για να παλεύεις να γίνεις καλύτερος. Αυτό που για μένα προέχει είναι αυτό που κάνω να ακουμπάει στον κόσμο και να ‘ρχεται ο κόσμος. Το να είμαι μόνο εγώ η καλή στην παράσταση το έχω ξεπεράσει εδώ και χρόνια.
Όταν σ’ αμφισβητούν, δεν σε επηρεάζει αρνητικά;
Εξαρτάται ποιος μ’ αμφισβητεί. Μπορεί να πει «μου αρέσει» και πίσω από την πλάτη να πουν το αντίθετο. Δεν ξέρεις ποτέ αφού μία γενική αίσθηση έχεις. Χαίρομαι που αρέσαμε στην παράσταση, αλλά δεν άρεσα μόνο εγώ.
Υπάρχουν στιγμές που σου «κάθονται» τα πράγματα και άλλα όχι. Το “Cuba Libre” και το “Frozen” ήταν μία ευλογημένη στιγμή για μένα. Μετά από τέσσερα χρόνια έκανα θέατρο ξανά, με δύο τελείως διαφορετικούς ρόλους. Ήταν ένα θείο δώρο μέσα στην κρίση που μου δόθηκαν δύο παραστάσεις και πήγαν καλά. Το επόμενο βήμα μ’ ανησυχεί…
Οπότε δίνεις βάση στα όσα λέγονται και γράφονται για σένα;
Δίνω βάση, αλλά δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα μπω στο ίντερνετ να ψάξω τι έχουν γράψει τη δεδομένη στιγμή. Όταν όμως τελειώσει η παράσταση, έρχονται πέντε άνθρωποι και μου λένε τι γράφτηκε και τι όχι.
«Εκπέμπεις» μία ηρεμία αλλά παράλληλα και έναν δυναμισμό.
Είμαι δυναμική, γιατί όταν στα 18-19 σου προσπαθείς να κάνεις μόνος σου το όνειρο σου, χωρίς καμία βοήθεια από το σπίτι, αναγκαστικά γίνεσαι δυνατός! Μάχεσαι για τη ζωή σου.
Δεν ήθελαν οι γονείς σου;
Δεν θέλανε και αναγκάστηκα να πολεμήσω γι’ αυτό το όνειρο.
Γιατί δεν ήθελε η οικογένεια σου να γίνεις ηθοποιός;
Γιατί πίστευαν ότι θα έχω οικονομική ανασφάλεια, αυτά που πιστεύουν όλοι οι γονείς για τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα.
Και βγήκες νικήτρια απ’ αυτό τον «πόλεμο».
Νικήτρια; Θα δείξει. Πήγε καλά μέχρι τώρα, αλλά η καταξίωση δεν έχει έρθει ακόμη. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα…
Παραδέχτηκες πρόσφατα ότι βιώνεις την κατάθλιψη…
Δεν είπα ποτέ ότι έχω κατάθλιψη. Με ρώτησαν αν έχω κατάθλιψη και είπα ότι έχω την κατάθλιψη που έχει ο μέσος Έλληνας για την οικονομική κρίση που υπάρχει και αγωνιώ για τη δουλειά και το μέλλον του. Είπα ότι πιστεύω στην ψυχανάλυση και επειδή εμένα με έχει βοηθήσει, έγραψαν ότι έχω κατάθλιψη. Είναι πολύ άσχημο να γράφεται αυτό για μένα, γιατί δεν είμαι καταθλιπτική!
Αν τη βίωνες, θα το παραδεχόσουν;
Και βέβαια θα το παραδεχόμουν! Ποιο είναι το πρόβλημα;
Επειδή πολλοί αντιμετωπίζουν ως ταμπού το θέμα της ψυχανάλυσης.
Είχα κάνει δύο χρόνια ψυχανάλυση, είχα σταματήσει, κάνω άλλα δύο τώρα. Έχω κάνει ψυχανάλυση, αλλά όχι ότι έχω κατάθλιψη! Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ που γράφτηκε. Σε μία κρίσιμη στιγμή για την χώρα, αγωνιώ για τη δουλειά μου, τα δάνεια μου, για οτιδήποτε όπως ο μέσος Έλληνας. Και γράφουν ότι έχω κατάθλιψη!
Η κρίση σε έχει βοηθήσει να ξεκαθαρίσεις κάποια πράγματα ή σου έχει επιφέρει μόνο αρνητικές επιπτώσεις;
Η κρίση πάντοτε έχει και τα θετικά και τα αρνητικά, όπως σε όλα τα πράγματα. Υπάρχουν δύο όψεις.
Έχουμε έρθει πιο κοντά εν μέσω κρίσης;
Εξαρτάται από τον άνθρωπο. Υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν τον χειρότερο τους εαυτό και υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να προσεγγίσουν τον άλλον.
Με ποιον τρόπο το αντιμετωπίζεις;
Προς το παρόν με ψυχραιμία! Αλλά έχω πάρα πολύ αγωνία για τη δουλειά μου, γιατί ζω από αυτή. Αγωνιώ όπως όλος ο κόσμος για τις απολύσεις, τις περικοπές, για τους μισθούς, αν θα πληρωθούμε ή όχι… Για όλα!
Στην παρούσα περίοδο τι είναι αυτό που σου λείπει;
Όλα είναι καλά! Μπορεί να σου φανεί κλισέ, αλλά πραγματικά χαίρομαι που είμαι καλά στα πόδια μου, είμαι καλά με την οικογένεια μου, με ανθρώπους που αγαπώ. Θα έλεγα ότι –ίσως- είμαι καλύτερα από ποτέ!
Είσαι από τους ανθρώπους που ονειρεύονται ακόμα;
Φυσικά. Κάποια στιγμή μιλούσα με μία φίλη και της λέω «αχ, ευτυχώς ακόμα ονειρευόμαστε! Ας ονειρευτούμε…». Αυτό ζητάω από την χώρα! Να μας φέρει πίσω τη δυνατότητα να ονειρευόμαστε.
Στην προσωπική σου ζωή, παραμένεις ελεύθερη και ωραία;
Δεν θα ήθελα να απαντήσω. Τέρμα με τις προσωπικές ερωτήσεις, γιατί όταν το χειμώνα πέρασα έναν χωρισμό, γράφτηκαν πολύ ανυπόστατα πράγματα -και έχω στενοχωρηθεί και γι’ αυτό. Αν θέλει να με πάρει τηλέφωνο δημοσιογράφος, θα ξέρει ότι δεν θα μιλήσω για προσωπικά από δω και πέρα.
Σε φλερτάρουν οι άνδρες στον δρόμο ή λόγω της αναγνωσιμότητας κάνουν πίσω;
Δεν μπορώ να πω ότι με φλερτάρουν ιδιαιτέρως (γέλια). Πάντως δεν είναι και αυτό που κάποιος θα περίμενε για εμένα ότι όλοι πέφτουν στα πόδια μου. Καμία σχέση.
Τι είναι αυτό που ψάχνεις να βρεις σ’ έναν σύντροφο;
Συντροφικότητα, σεβασμό και θαυμασμό.
Εύκολο ή δύσκολο να υπάρχει σεβασμός και θαυμασμός;
Είναι πολύ δύσκολο και θέλει δουλειά. Πιστεύω ότι για όλους μας υπάρχει το ταίρι, εκτός κι αν είσαι πολύ βλάκας, το αφήσεις και φύγει. Ή μπορεί να είσαι στον κόσμο σου και το χάσεις και δεν το πάρεις είδηση.
Σου έχει συμβεί να βρεις τον ιδανικό και να τον χάσεις;
Όχι, γιατί πάντα γίνεται κάτι και τα πράγματα «κουμπώνουνε».
Είσαι από τις γυναίκες που κάνουν μακροχρόνιες σχέσεις. Πώς τις αντιμετωπίζεις;
Είναι γάμοι οι μακροχρόνιες σχέσεις, ειδικά όταν ζεις με τον άλλον. Είναι ωραίες. Εμένα μου αρέσει να βρίσκομαι σε ένα σπίτι, να ζω με έναν άνθρωπο, να τον φροντίζω και να με φροντίζει.
Δεν υπάρχει όμως μία φθορά;
Κάποιες στιγμές υπάρχει η φθορά, αλλά εμείς την προκαλούμε. Υπάρχει η τριβή από την καθημερινότητα, μα εκεί είναι το θέμα να μπορέσεις να δουλέψεις. Να έχεις τη γενναιότητα και να διεκδικήσεις τον άλλον ακόμα και μετά από 8, 10, 15, 20 χρόνια. Και όλα ξεκινούν από τον θαυμασμό! Όταν θαυμάζεις τον άλλον…
Σχόλια για αυτό το άρθρο