ΤΩΡΑ |
Υπάρχουν ηθοποιοί που υπηρετούν το θέατρο και υπάρχουν και εκείνοι που το κατοικούν πραγματικά, που το μετατρέπουν σε τόπο σκέψης, ευαισθησίας και βαθιάς ανθρώπινης αναμέτρησης. Σε αυτή τη δεύτερη, πολύ πιο απαιτητική κατηγορία δημιουργών συγκαταλέγεται ο Δημήτρης Αγαρτζίδης, ένας ηθοποιός με σπάνια εσωτερική ένταση και μια προσωπικότητα που διαμορφώνει την καλλιτεχνική της πορεία με όρους ουσίας, πνευματικής συνέπειας και αταλάντευτης πίστης στην αποστολή της θεατρικής τέχνης! Πρόκειται για έναν δημιουργό που αντιμετωπίζει το θέατρο όχι ως χώρο εύκολης προβολής, αλλά ως πεδίο βαθιάς υπαρξιακής έρευνας, όπου η σκηνή γίνεται τόπος συνάντησης της ανθρώπινης ευθραυστότητας με την ανάγκη για αλήθεια… Το ευρύ κοινό είχε την ευκαιρία να αντιληφθεί το ιδιαίτερο υποκριτικό του βάθος μέσα από τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά ”Μίλα μου βρώμικα”, όπου η παρουσία του άφησε ένα διακριτό αλλά ουσιαστικό αποτύπωμα. Εκεί, μέσα από ένα παίξιμο λιτό, ουσιαστικό και βαθιά εσωτερικό, φάνηκε ξεκάθαρα ότι πρόκειται για έναν ηθοποιό υψηλής ευαισθησίας και σπάνιας ερμηνευτικής ποιότητας. Ωστόσο, ο ίδιος ακολούθησε με συνέπεια ένα δρόμο απαιτητικό και ουσιαστικό, αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργικής του ενέργειας στο θέατρο. Ως ηθοποιός, διαθέτει εκείνη τη σπάνια ποιότητα που δεν εξαντλείται στην τεχνική αρτιότητα. Η σκηνική του παρουσία χαρακτηρίζεται από μια βαθιά εσωτερικότητα , από μια σχεδόν υπόγεια ένταση και μεταδίδεται στον θεατή χωρίς περιττές επιδείξεις. Κάθε ρόλος που προσεγγίζει μετατρέπεται σε πεδίο έρευνας της ανθρώπινης φύσης- οι ερμηνείες του διακρίνονται για την πνευματική τους διαύγεια, την ψυχολογική τους ακρίβεια και την αίσθηση αλήθειας που αποπνέουν. Δεν πρόκειται για έναν ηθοποιό που ”υποδύεται” απλώς χαρακτήρες- πρόκειται για έναν ερμηνευτή που τους ζει εκ των έσω, που τους φωτίζει με τρόπο στοχαστικό και βαθιά ανθρώπινο, μετατρέποντας τη σκηνή σε χώρο υπαρξιακής αποκάλυψης. Η καλλιτεχνική του πορεία χαρακτηρίζεται επίσης από μια αξιοθαύμαστη ακεραιότητα. Δεν ενδιαφέρεται για διεκπεραιωτικές επιλογές ούτε για εύκολους συμβιβασμούς που υπηρετούν αποκλειστικά τη χρηματική ανταμοιβή. Αντίθετα, παραμένει πιστός σε ένα όραμα ουσιαστικού θεάτρου, απαιτητικού και βαθιά συνδεδεμένου με την κοινωνία και τον άνθρωπο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δημιουργικής αναζήτησης, μαζί με την Δέσποινα Αναστάσογλου ίδρυσαν την θεατρική ομάδα Elephas Tiliensis, μια καλλιτεχνική συλλογικότητα που επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του θεάτρου με την εποχή μας. Το θέατρο που υπηρετούν είναι ζωντανό, πολιτικό και βαθιά ανθρωποκεντρικό – ένα θέατρο που δεν φοβάται να θέσει ερωτήματα, να αμφισβητήσει βεβαιότητες και να φέρει τον θεατή αντιμέτωπο με τις αντιφάσεις της σύγχρονης ζωής. Η πρόσφατη δουλειά τους ”Aneadir- Η εκμηδένιση” που βασίζεται στο έργο του Μισέλ Ουελμπέκ και παρουσιάζεται στο Θέατρο Ροές, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της καλλιτεχνικής στάσης. Πρόκειται για μια παράσταση βαθιά επίκαιρη, που αποδομεί με οξύτητα τον τρόπο με τον οποίο έχουμε οικοδομήσει τις ζωές μας μέσα σε ένα σύστημα αδιάκοπης παραγωγής και κατανάλωσης. Μέσα από αυτήν την παράσταση αναδεικνύεται το υπαρξιακό κενό μιας καθημερινότητας, που εγκλωβισμένη στη σκληρότητα της επιβίωσης, συχνά δεν αφήνει χώρο για αγάπη, για έρωτα, για τρυφερότητα- για όλα εκείνα που συγκροτούν την ουσία της ανθρώπινης εμπειρίας. Παράλληλα, ο Δημήτρης Αγαρτζίδης αναπτύσσει μια πολυδιάστατη δημιουργική παρουσία και ως σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας. Η σκηνοθετική του ματιά χαρακτηρίζεται από στοχαστική καθαρότητα, από μια αισθητική λιτότητα που υπηρετεί την ουσία του δραματικού λόγου και από μια βαθιά εμπιστοσύνη στη δύναμη του ηθοποιού. Ως συγγραφέας διαμορφώνει ένα λόγο αιχμηρό και στοχαστικό που αναμετριέται με τα μεγάλα υπαρξιακά και κοινωνικά ερωτήματα της εποχής μας, και ιδιαίτερα με την οικογένεια. Ωστόσο, πάνω από όλα, παραμένει ένας ηθοποιός σπάνιας ποιότητας- ένας ερμηνευτής που διαθέτει το χάρισμα να μετατρέπει την υποκριτική πράξη σε εμπειρία βαθιάς ανθρώπινης συγκίνησης και πνευματικής εγρήγορσης. Με την αφοσίωσή του, την καλλιτεχνική του εντιμότητα και τη διαρκή αναζήτηση της αλήθειας, συνεχίζει να υπενθυμίζει ότι το θέατρο μπορεί ακόμη να αποτελεί έναν από τους πιο ζωντανούς και ουσιαστικούς χώρους πολιτισμού και ανθρώπινης συνάντησης.
–Γιατί χάθηκες από την τηλεόραση; Σου πάει πολύ και δεν θα ξεχάσει ποτέ το τηλεοπτικό κοινό το ρόλο σου στο ”Μίλα μου βρώμικα”. Είχες αφήσει έντονο το αποτύπωμά σου;
Το ‘’Μίλα μου βρώμικα’’ ήταν μια πολύ ωραία συγκυρία. Παρότι φοβόμουν θυμάμαι τότε την έκθεση στην τηλεόραση και παρότι ήμασταν πολύ ετερόκλητοι χαρακτήρες κολλήσαμε πολύ και πραγματικά θυμάμαι τα γυρίσματα, τα οποία κράτησαν σχεδόν δύο χρόνια, με πολλή αγάπη. Ήταν πολύ διασκεδαστικά και ανάλαφρα. Η αλήθεια είναι ότι με απορρόφησε πολύ το θέατρο και δεν προέκυψε κάτι που να με βάλει σε διαδικασία να το σκεφτώ σοβαρά να επιστρέψω.
– Θα σε ενδιέφερε να ξαναγυρίσεις κάποια στιγμή με ένα σίριαλ;
Ναι, φυσικά αν βρεθεί ένα πολύ ωραίο σενάριο, ωραίοι συνεργάτες και μία ωραία συνθήκη θα το κάνω με χαρά. Απλώς, δεν μου αρέσει να κάνω κάτι διεκπεραιωτικά… Το καλοκαίρι που έκανα μια μικρού μήκους πεθύμησα, η αλήθεια είναι, τη διαδικασία των γυρισμάτων και την ελευθερία που σου δίνει ένα γύρισμα. Οπότε, στην πρώτη κατάλληλη συγκυρία θα το κάνω με όρεξη!
– Το έργο ”Aneadir”( Εκμηδένιση) με ποιο σκεπτικό το επέλεξες;
Είναι το δεύτερο έργο του συγκεκριμένου συγγραφέα, Μισέλ Ουελμπέκ, το οποίο έχουμε διασκευάσει και σκηνοθετήσει. Το προηγούμενο ήταν η Σεροτονίνη. Είναι πολύ ιδιαίτερος ο τρόπος γραφής του, είναι πολύ προκλητικός και προβοκατόρικος και είναι κάτι που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου πρώτον, και δεύτερον με αφορά πολύ ο τρόπος που παρουσιάζει τη σύγχρονη πραγματικότητα και το πως βρίσκει ή δε βρίσκει τη θέση του ο άνθρωπος σε αυτό το παράλογο και άγριο, θα λέγαμε, περιβάλλον.
– Σύστησε στο κοινό το συγγραφέα Μισέλ Ουελμπέκ.
Είναι από τις πιο σημαντικές σύγχρονες προσωπικότητες στο χώρο του βιβλίου. Τον έχουν χαρακτηρίσει «προφήτη», γιατί πολλές φορές στα μυθιστορήματά του παρουσιάζει συνθήκες και γεγονότα, τα οποία μετά από χρόνια με έναν διεστραμμένο τρόπο επαληθεύονται. Και λέω διεστραμμένο γιατί μιλάει για όλο αυτό το πολιτικοκοινωνικό σύστημα που βάζει σε προτεραιότητα πάντα το χρήμα και την εξουσία και παραμερίζει τη σημασία του Ανθρώπου. Είναι λοιπόν σαν να σου βάζει μπροστά ένα καθρέφτη και να σου λέει έτσι «Έτσι θέλεις να ζήσεις; Είσαι σίγουρος;».
– Τι αποδομεί η ”Εκμηδένιση”;
Αποδομεί στην ουσία το πως έχουμε χτίσει τις ζωές μας, πως υπακούμε δηλαδή σε ένα σύστημα, το οποίο μας βάζει να καταναλώνουμε και να παράγουμε χωρίς να αφήνει χώρο να επεξεργαστούμε ποια είναι η θέση μας, η φύση μας, με αποτέλεσμα να ξεχνάμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να απομακρύνουμε τους ανθρώπους γύρω μας. Παραμερίζουμε την ψυχή και το πνεύμα μας και καταλήγουμε μηχανές και πιόνια χωρίς καν να καταλαβαίνουμε το πώς και το γιατί. Όλον αυτόν το μηχανισμό λοιπόν τον εκθέτει με πολύ χιούμορ και πολύ κυνισμό και είναι σαν να μας ρωτάει αν πίσω από τη σκληρή καθημερινότητα της επιβίωσης έχει μείνει ακόμα λίγος χώρος για αγάπη, για έρωτα, για τρυφερότητα.
– Πόσο επίκαιρο είναι το έργο;
Το έργο σε ένα μεγάλο βαθμό εκτυλίσσεται πίσω από τις πόρτες των υπουργικών γραφείων, εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις πάντα με άξονα όχι τους ανθρώπους, αλλά την εξουσία και το χρήμα. Με τα τελευταία γεγονότα, που απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που αντιλαμβανόμαστε τα τελευταία χρόνια, είναι ανατριχιαστικά επίκαιρος γιατί αποκαλύπτει και ξεμπροστιάζει το μηχανισμό και δείχνει πόσο αδύναμοι καταλήγουμε μπροστά του. Μέσα σε αυτό το σκοτεινό και άγριο περιβάλλον, όμως, αφήνει ίσως για πρώτη φορά σε μυθιστόρημά του μια χαραμάδα αισιοδοξίας που έχει να κάνει με την πίστη στον ίδιο τον άνθρωπο, στην εσωτερική του δύναμη και στη δύναμη που παίρνει από τη σύνδεση του με τους άλλους ανθρώπους.
– Μίλησέ μου για τη θεατρική ομάδα της οποίας είσαι ιδρυτικό μέλος. Δημιουργήθηκε με σκοπό να…
Είναι μία ομάδα που δημιουργήσαμε μαζί με την Δέσποινα Αναστάσογλου και κάνει θέατρο με τον τρόπο που εμείς θεωρούμε ουσιαστικό, ένα θέατρο δηλαδή ζωντανό, πολιτικό και ανθρωποκεντρικό. Γι’ αυτό και οι επιλογές μας, ακόμα κι αν εξωτερικά μοιάζουν πολλές φορές ετερόκλητες, έχουν να κάνουν με ένα κοινό νήμα σκέψης και αφορούν σε μια κοινή ανησυχία. Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι που μας απασχολεί και μας τροφοδοτεί είναι το κομμάτι της διδασκαλίας και των εργαστηρίων που κάνουμε, όπου πραγματικά συναντάμε ανθρώπους που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την τέχνη και μας ανοίγουν καινούργιους κόσμους και προοπτικές. Πρόκειται για ομάδες ενηλίκων και ομάδες παιδιών που μέσω της τέχνης του θεάτρου, πρακτικών φωνητικών και αναπνευστικών και τεχνικής Alexander αναζητάμε νέους κώδικες επικοινωνίας σε επίπεδο ανθρώπινο αλλά και σε καλλιτεχνικό.
– Στα έργα που ανεβάζεις αντικατοπτρίζεις την οικογένεια. Ότι μπορεί να λειτουργήσει ως μια ”μικρή αυτοκρατορία” που δημιουργεί δυσλειτουργικούς ενήλικες. Ισχύει;
Ναι, αυτή ήταν η βασική σκέψη και προβληματική ενός έργου που έγραψα εγώ και ονομαζόταν Ζάχαρη και είχε να κάνει με το πως ο πυρήνας της οικογένειας επηρεάζει και διαμορφώνει τους μετέπειτα ενήλικες. Πραγματικά είναι ένας πυρήνας η οικογένεια καθοριστικός. Μπορεί να επηρεάσει τόσο θετικά όσο και αρνητικά έναν άνθρωπο γιατί όλοι είμαστε αυτόνομες οντότητες αλλά ταυτόχρονα ανήκουμε και κάπου εκεί, αυτό θέλει μια ιδιαίτερη διαχείριση και απαιτεί μια πολύπλοκη ισορροπία. Από εκεί και πέρα οι προσωπικές μας επιλογές καθορίζουν τη μετέπειτα εξέλιξη μας. Αυτό μοιάζει να ακούγεται ότι αφορά κάποιον σε προσωπικό επίπεδο αλλά εν τέλει αφορά πολύ και την ίδια την κοινωνία και την πολιτική κατάσταση, αφού διαμορφώνει μια νοοτροπία σε όλα τα επίπεδα.
– Περίγραψέ μου με λίγα λόγια τον εαυτό σου. Θεωρώ ότι είσαι πολύ επαναστατικός τύπος, σου αρέσει να ζεις χωρίς στερεότυπα και κλισέ και να χαίρεσαι την ελευθερία σου…
Τώρα, επαναστατικός τύπος δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι αναζητώ συνέχεια την ελευθερία σε ό,τι κάνω και μου είναι απαραίτητο να βρίσκω ευχαρίστηση προσωπική με καθετί που ασχολούμαι προκειμένου να μπορέσω να το κάνω. Μου αρέσει πάρα πολύ το κολύμπι γιατί είναι κάτι που με χαλαρώνει και με συγκεντρώνει και εννοείται τα ταξίδια, ειδικά στο εξωτερικό, όπου αισθάνομαι ότι αλλάζω τελείως λογισμικό.
– Τι καινούριο ετοιμάζεις;
Αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε δύο καινούργια θεατρικά projects, τα οποία είναι πολύ απαιτητικά μεν, αλλά πάρα πολύ ενδιαφέροντα και ανυπομονώ να τα ξεκινήσουμε. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω για τώρα. Αφορούν στην επόμενη θεατρική περίοδο. Προς το παρόν, βέβαια, το μυαλό μου και όλη μου η ενέργεια είναι στην ‘’Εκμηδένιση’’. Έχω αγαπήσει πολύ αυτή την παράσταση!
Σχόλια για αυτό το άρθρο