ΤΩΡΑ |
Στο χώρο του θεάτρου εμφανίζονται κάποιες φορές εκείνες οι σπάνιες παρουσίες που δεν χρειάζονται θορύβους ούτε επιτηδευμένες επιβεβαιώσεις για να γίνουν αισθητές- αρκεί η στιγμή που ανεβαίνουν στη σκηνή για να καταστήσουν σαφές πως κουβαλούν μέσα τους την πρώτη ύλη του αληθινού πρωταγωνιστή. Ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ, αριστούχος της δραματικής σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, ανήκει ακριβώς σε αυτή την προικισμένη και ελπιδοφόρα γενιά ηθοποιών που δεν ακολουθεί απλώς το θέατρο, αλλά μοιάζει να έχει επιλεγεί από αυτό. Χαρισματικός, με άστρο, με μία παρουσία που επιβάλλεται οργανικά και όχι επιτηδευμένα, διαθέτει εκείνη τη ιδιότητα του γεννημένου ηθοποιού, στον οποίο η σκηνή δεν αποτελεί απλώς χώρο έκφρασης, αλλά φυσικό πεδίο ύπαρξης! Ανήκοντας στην υπερταλαντούχα νέα γενιά του ελληνικού θεάτρου, διαθέτει εκείνη τη στόφα που προιωνίζεται μεγάλες διαδρομές και σημαντικούς πρωταγωνιστικούς σταθμούς! Είναι από τους ηθοποιούς που αισθάνεσαι πως αν τους εμπιστευθείς μεγάλους ρόλους, όχι μόνο θα ανταποκριθούν, αλλά θα τους μεταμορφώσουν σε ζωντανή εμπειρία υψηλής καλλιτεχνικής έντασης. Η ωριμότητα των απόψεων του, παρά τη νεότητα της ηλικίας του, συμπορεύεται αρμονικά με το ταλέντο και τη συνειδητή του στάση απέναντι στην τέχνη, αποκαλύπτοντας έναν ηθοποιό που γνωρίζει όχι μόνο τι θέλει να πει, αλλά και γιατί επιλέγει να το πει. Στην παράσταση ”Bacon” της Sophie Swithinbank σε σκηνοθεσία της εξαιρετικής Έμιλυ Λουίζου που παίζεται στο Μικρό Θέατρο Άνεσις, ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ δεν ερμηνεύει απλώς μεταστοιχειώνεται. Η παρουσία του είναι συγκλονιστική, σχεδόν υπνωτιστική σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο θεατής αισθάνεται πως δεν παρακολουθεί έναν ηθοποιό να υποδύεται έναν χαρακτήρα, αλλά τον ίδιο τον χαρακτήρα να στέκεται ολοζώντανος απέναντί του. Το κοινό κρέμεται από το παίξιμο του, παρακολουθεί με κομμένη ανάσα τις διακυμάνσεις της ψυχής που φέρνει επί σκηνής και δικαίως πολλοί μιλούν για τη γέννηση ενός νέου πρωταγωνιστή! Η ερμηνεία του στο ”Bacon” δεν περιορίζεται σε μία τεχνικά άρτια υποκριτική κατάθεση- αποτελεί ένα υποδειγματικό μάθημα θεατρικής αλήθειας, όπου η σωματικότητα, η φωνητική ακρίβεια, η εσωτερική ένταση και η ψυχική έκθεση συνυπάρχουν με αξιοθαύμαστη ισορροπία! Κατορθώνει να διασχίζει επί σκηνής ακραία συναισθηματικά τοπία χωρίς ούτε στιγμή να χάνει τον έλεγχο του μέτρου και της αλήθειας του ρόλου… Η σκηνική του ενέργεια είναι εκρηκτική, αλλά ποτέ επιδεικτική, η ευαισθησία του βαθιά αλλά ποτέ μελοδραματική, και αυτό ακριβώς τον καθιστά καθηλωτικό! Υπάρχουν στιγμές στην παράσταση όπου η ερμηνεία του αποκτά σχεδόν σπαρακτική δύναμη, αφήνοντας τον θεατή όχι απλώς συγκινημένο, αλλά εσωτερικά ταραγμένο και αναγκασμένο να συνομιλήσει με τις πιο δύσκολες όψεις της πραγματικότητας… Σε μια εποχή όπου συχνά συγχέεται η εξωστρέφεια με το βάθος και ο θόρυβος με το ταλέντο, υπενθυμίζει τι σημαίνει ουσιαστικός ηθοποιός: ένας καλλιτέχνης που δεν φοβάται να εκτεθεί, να ρισκάρει και να υπηρετήσει τον ρόλο μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξής του… Με την ερμηνεία του στο ”Bacon” δεν αναδεικνύεται απλώς ως μία από τις πιο ελπιδοφόρες παρουσίες της χρονιάς- αναδεικνύεται ως ένας ηθοποιός πρώτης γραμμής, ως ένας πρωταγωνιστής εν αναμονή, που ήδη διαθέτει τα εκφραστικά αποθέματα και τη δραματική αντοχή μεγάλων ερμηνευτών! Και ίσως για αυτό γεννάται τόσο έντονα η αίσθηση πως πρόκειται για έναν από εκείνους τους ηθοποιούς στους οποίους οφείλει να δοθεί η μεγάλη ευκαιρία. Όχι από επιείκεια ή προσδοκία, αλλά διαθέτει αποδεδειγμένα την καλλιτεχνική στόφα να φέρει εις πέρας ακόμη και τον πιο απαιτητικό, πολυσύνθετο και μεγάλου βεληνεκούς ρόλο! Είναι από τους σπάνιους ερμηνευτές που μπορούν να σηκώσουν στους ώμους τους ένα δύσκολο δραματουργικό οικοδόμημα και να το οδηγήσουν σε κορυφαία καλλιτεχνική δικαίωση! Και όταν αυτή η στιγμή έρθει- γιατί μοιάζει περισσότερο αναπόφευκτη παρά απλώς πιθανή- το ελληνικό θέατρο θα έχει κερδίσει έναν πρωταγωνιστή με διάρκεια ουσία και αληθινό εκτόπισμα… Με ιδιαίτερη εκτίμηση μιλά για τη σκηνοθέτιδα ΈμιλυΛουίζου, η οποία δημιούργησε, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης και καλλιτεχνικής ελευθερίας, επιτρέποντας στους ηθοποιούς να αναπνεύσουν αληθινά μέσα στην πρόβα και την παράσταση. Αντίστοιχη είναι και η εκτίμησή του προς τον συμπρωταγωνιστή του Γιώργο Μπένο, τον οποίο θαυμάζει τόσο ως ηθοποιό όσο και ως άνθρωπο, ενώ για τη συγγραφέα και το έργο της μιλά με ειλικρινή τρυφερότητα, θεωρώντας το κείμενο ένα πολύτιμο δώρο προς το θέατρο και το κοινό, επειδή τολμά να κοιτάξει κατάματα το σήμερα χωρίζει διδακτισμό και χωρίς εύκολες παρηγοριές. Παράλληλα, μέσα από τη συμμετοχή του στην καθημερινή τηλεοπτικά σειρά του Alpha ”Να μ’ αγαπάς”, αποδεικνύει πως διαθέτει την ευελιξία και τη δημιουργική συνέπεια, να δίνει τον καλύτερό του εαυτό σε διαφορετικά εκφραστικά πεδία, χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την καλλιτεχνική του ακεραιότητα. Και ίσως εκεί ακριβώς να βρίσκεται η βαθύτερη γοητεία του: στο γεγονός ότι πίσω από την αναμφισβήτητη επιτυχία και το σπάνιο ταλέντο στέκει ένας άνθρωπος με ήθος, χαμηλό προφίλ και ανεπιτήδευτη ευγένεια. Ένα νέο παιδί που δεν επέτρεψε στην αναγνώριση να αλλοιώσει τον χαρακτήρα του, που αποστρέφεται την ένταση, τις παρεξηγήσεις και την αρνητική ενέργεια και που επιλέγει να αναζητά την ομορφιά στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας, στον σεβασμό, στην ανθρώπινη επαφή και στη γνησιότητα των σχέσεων… Σε μία εποχή όπου, όπως ο ίδιος εύστοχα επισημαίνει, συχνά απουσιάζουν όλα όσα μας κάνουν βαθύτερα ανθρώπινους, ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ έρχεται να υπενθυμίσει πως το θέατρο μπορεί ακόμη να αφυπνίζει, να συγκινεί και να αντιστέκεται- και πως οι αληθινοί καλλιτέχνες είναι εκείνοι που κουβαλούν όχι μόνο τα εργαλεία της τέχνης τους, αλλά και ένα ουσιαστικό ηθικό και κοινωνικό αποτύπωμα.
-Γιατί έγινες ηθοποιός;
Αυτή είναι μια ερώτηση που την ρωτώ και την ξαναρωτώ στον εαυτό μου χωρίς ακόμα να έχω φτάσει σε κάποια συγκεκριμένη απάντηση. Είμαι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να μην αναζητεί λογικές απαντήσεις και κατ’ επέκταση τους λόγους που συμβαίνουν τα πράγματα. Στη ζωή δεν έχουν όλα εξήγηση. Ακολουθώ το ένστικτό μου και τη ροή των πραγμάτων. Επομένως κάτι μέσα μου, μου είπε να ακολουθήσω αυτό το ταξίδι και προς το παρόν το εμπιστεύομαι. Ίσως δεν χρειάζεται να ξέρω και το γιατί…
– Πιστεύεις ότι είσαι καλός ηθοποιός;
Δεν ξέρω τι θα πει καλός και κακός ηθοποιός. Ωστόσο, για εμένα η υποκριτική είναι πάνω στον άλλον. Στο συμπαίκτη. Να ακούς και να απαντάς. Να δημιουργείται μαζί το πλαίσιο που θα ανθίσουν τα πάντα! Η ιστορία. Οι ρόλοι. Η πλοκή. Η υποκριτική είναι στο να είσαι συνδεδεμένος με το σημερινό σου εαυτό και να προσφέρεις απλόχερα στους ανθρώπους την ενέργεια σου, τις σκέψεις σου, την ευαισθησία σου. Η υποκριτική δεν εξετάζει το κατά πόσο είσαι καλός ή κακός. Η υποκριτική εξετάζει κατά πόσο οι άνθρωποι καταλαβαίνουν την ιστορία. Επομένως, εγώ προσπαθώ να εξυπηρετώ τη δουλειά μας με γνώμονα αυτές τις αξίες, παραμερίζοντας τη σκέψη του κατά πόσο είμαι καλός ή όχι.
– Ποιο ήταν το δέλεαρ για να συμπρωταγωνιστήσεις στο έργο ”Bacon”;
Ήταν παραπάνω από ένα. Θα ξεκινήσω λέγοντας για το ίδιο το κείμενο. Είναι δύσκολο να διαβάσει κάποιος αυτό το έργο και να μην μπει στον πειρασμό να δοκιμαστεί και να πει αυτήν την ιστορία. Το δεύτερο ήταν η ίδια η Έμιλυ. Έχω παρακολουθήσει δουλειές της στο παρελθόν και με γοήτευε πολύ το γεγονός ότι αυτή η κοπέλα έχει όραμα. Και μιλώντας με φίλους που έχουν συνεργαστεί μαζί της, μου μίλησαν για ένα πλάσμα με τρομερή ευγένεια και σεβασμό. Πράγμα που διαπίστωσα και εγώ ο ίδιος. Επίσης η παρουσία του Γιώργου Μπένου ήταν σημαντική. Τον γνώριζα ως ηθοποιό και άνθρωπο, και παρόλο που δεν είχαμε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν ήμουν βέβαιος ότι θα ήταν η περίπτωση μιας ωραίας συνεργασίας. Και όταν πρόκειται για ένα έργο δύο ατόμων. Το άλλο άτομο είναι σημαντικό…
-Πώς είναι ή Έμιλυ Λουίζου ως σκηνοθέτις;
Η Έμιλυ ως σκηνοθέτις ήταν ακριβώς όπως και ο άνθρωπος που γνώρισα στην πρώτη μας συνάντηση. Ένα πλάσμα ευγενικό, χωρίς έπαρση, με συγκεντρωμένη σκέψη και γλυκύτητα. Ένας άνθρωπος που δεν μας έκανε ποτέ να νιώσουμε άβολα. Ένας συνδημιουργός που έδειχνε απόλυτη εμπιστοσύνη στα εργαλεία μας και στις σκέψεις μας. Δημιουργούσε πάντα το πλαίσιο που μας επέτρεπε να εκτεθούμε, χωρίς να νιώσουμε ποτέ εκτεθειμένοι. Με μια ήσυχη καθοδήγηση, χωρίς να μας δημιουργεί κάποια ανασφάλεια για τους εαυτούς μας. Ήξερε από την αρχή μέχρι το τέλος, άλλα ήταν απόλυτα ανοιχτή και στον να μην ξέρει. Δημιούργησε ένα σύμπαν που μας επέτρεπε να αναπνεύσουμε και στην πρόβα και στην παράσταση. Εννοείται και η Έμιλυ αλλά και όλη η δημιουργική της ομάδα!
-Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Γιώργο Μπένο;
Νομίζω ότι η συνεργασία με τον Γιώργο ήταν και είναι αυτό που θα χαρακτήριζα ιδανική στο θέατρο. Πρόκειται για έναν ηθοποιό που τον θαυμάζω για την ισορροπία του στην υποκριτική, για τις λεπτές γραμμές έκφρασης, για την ανθρωπιά του και για την ευαισθησία του. Είναι ένας συνάδελφος που ακούει και αντιδράει. Είναι ένας συνάδελφος που τον αφορά η ανθρώπινη κλίμακα των πραγμάτων, που δίνει προτεραιότητα στην ιστορία και δεν φοβάται να δοκιμάσει και να εκτεθεί και ακόμα πιο σημαντικό να αποτύχει. Ένιωσα και νιώθω τρομερή ασφάλεια και σύμπλευση.
– Σύστησε στο κοινό τη συγγραφέα Sophie Swithinbank.
Είχαμε την τύχη να την γνωρίσουμε την Sophie, καθώς ήρθε τις τελευταίες μέρες των προβών μας. Είναι ένας γλυκύτατος άνθρωπος, ευγενικός και χαμηλών τόνων. Θεωρούμε ότι το κείμενο που μας έχει παραδώσει είναι ένα δώρο. Μιλά με έναν πολύ ευθύ και ωμό τρόπο για το σήμερα χωρίς να γίνεται διδακτική και χωρίς να θεωρεί ότι έχει τις απαντήσεις για τους προβληματισμούς που θέτει στο κείμενο της.
-Ο τίτλος ”Bacon”τι συμβολίζει;
Ο καθένας βλέποντας το έργο μπορεί να κάνει τις δικές του αναγνώσεις ως προς τον τίτλο του. Είναι εντυπωσιακό γιατί κάθε μέρα που παίζουμε το έργο ανακαλύπτουμε με τον Γιώργο και διαφορετικές πτυχές και διαστάσεις του κειμένου. Για εμένα το Bacon, για τώρα, συμβολίζει την ανομολόγητη επιθυμία. Είναι ένα φαί που μπορείς να το μοιραστείς, αλλά είναι και ένας πειρασμός γευστικά. Στην όψη του έχει κάτι το ωμό και κάτι το ακατέργαστο. Είναι ακριβώς όπως η σχέση αυτών των δύο παιδιών που ψάχνει ο καθένας από τη μεριά του τη σύνδεση.
-Ποια σημερινά θέματα θίγει το έργο;
Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Αυτό είναι και το γοητευτικό αυτού του έργου. Ότι ο άξονας του είναι πολλαπλός, πολυσύνθετος, ακριβώς όπως είναι και οι ζωές μας. Δεν υπάρχει μόνο μια διάσταση στα πράγματα. Υπάρχει μια ανθρωπίλα. Αυτή η ανθρωπίλα που φέρουμε τους πολυδιάστατους εαυτούς μας και συνθέτουμε μια πραγματικότητα άλλοτε δύσκολη και άλλοτε όμορφη και δημιουργική. Για εμένα το έργο αυτό μιλάει για την εύθραυστη ηλικία της εφηβείας και πως αυτή μπορεί να διαμορφώσει τους ανθρώπους, μιλάει για τα τραύματα και τις φυλακές που δημιουργούμε, για τις ευθύνες των πράξεων μας, για τη βία, για την τοξική αρρενωπότητα, για τα χαμένα όνειρα, για τα όσα δεν ειπώνονται στις ανθρώπινες σχέσεις, για την γονεϊκή παραμέληση, για την ανάγκη για σύνδεση σε ένα σύστημα που σε αποξενώνει επειδή δεν μπορεί να σε διαχειριστεί για την αλήθεια σου. Και άλλα τόσα θέματα που συνθέτουν την υποβόσκουσα κοινωνική ένταση που βιώνουμε…
– Πόσο ψυχοφθόρο είναι από άποψη υπόδυσης;
Στην αρχή ομολογώ ότι τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα και από άποψη ψυχολογικής αλλά και σωματικής κούρασης. Ήταν μια έντονη βουτιά στον κόσμο αυτών των δύο ρόλων. Τώρα κάπως η ψυχή και το σώμα έχουν συνηθίσει. Το δύσκολο είναι ότι φέρουμε μια κούραση από τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μας και θέλουμε σε κάθε παράσταση να μη κάνουμε καμία ενεργειακή έκπτωση. Προσπαθούμε να είμαστε εκεί κάθε μέρα με την ίδια ενέργεια για να υποστηρίξουμε την ιστορία αυτών των δυο παιδιών που θέλουν και πρέπει να ακουστούν.
– Ποιο είναι το ζητούμενο στη δουλειά σου;
Ένα από τα βασικότερα ζητούμενα στη δουλειά μας είναι η διατήρηση ενός υγιούς οργάνου. Δηλαδή ενός σώματος δυνατού, διαθέσιμου, μιας φωνής εξασκημένης και ενός μυαλού οξυμένου, διευρυμένου που να διψά για ερεθίσματα και παρατήρηση. Επίσης, θεωρώ ότι από τη στιγμή που ανεβαίνουμε στη σκηνή μπροστά σε κόσμο εκτελούμε μια πολιτική πράξη. Ο ηθοποιός πέρα από τα εργαλεία του που πρέπει να τα διατηρεί και να τα εξελίσσει, οφείλει να ενημερώνεται, να προβληματίζεται και να φέρει μέσα από τη δουλειά του ένα δυνατό στίγμα απέναντι στα κακώς κείμενα της κοινωνίας …
– Γιατί η βία, η ωμότητα και η απαξίωση της ανθρωπιάς κυριαρχούν στην εποχή μας;
Νομίζω, ότι αυτά είναι χαρακτηριστικά που κυριαρχούσαν πάντα στον κόσμο. Ωστόσο, ζώντας στο τώρα και ζώντας στην εποχή των social και της οθόνης-εικόνας- νιώθω ότι η αποξένωση χαρακτηρίζει τις κοινωνίες μας όλο και περισσότερο. Άλλωστε, η μάζα δεν συνέφερε ποτέ την άρχουσα τάξη. Η μονάδα είναι πιο εύκολα ελέγξιμη. Σε μια τέτοια συνθήκη απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τα στοιχεία εκείνα που μας κάνουν ανθρώπινους. Από ένα άγγιγμα, από ένα χάδι, από μια συζήτηση, από σώματα που διεκδικούν μαζί και πάλλονται απέναντι σε έναν κοινό σκοπό, από σώματα που κάνουν έρωτα. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που ορίζουν την ανθρώπινη μας διάσταση και μας καθιστούν ικανούς να ενδιαφερθούμε για τον συνάνθρωπο. Όταν απουσιάζουν όλα αυτά ναι η βία, η ωμότητα και η απαξίωση της ανθρωπιάς κυριαρχούν…
– Το ελληνικό κοινό είναι μυημένο στο να βλέπει τόσο σκληρά και βία έργα;
Ο Έλληνας έχει συνηθίσει να ζει σε μια ανασφάλεια. Σε ένα σαθρό κοινωνικό σύστημα, με μια πολιτική διακυβέρνηση που επιζητά τον διχασμό και την αντιπαλότητα, με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταπνίγει, ομογενοποιεί και στερείται δημιουργικών διαδικασιών και μια καθημερινότητα που καθιστά τον αγώνα για επιβίωση από δύσκολη έως αδύνατη. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο που ο άνθρωπος παλεύει για την προσωπική του επιβίωση, πολλές φορές, εις βάρους του συνάνθρωπου του θεωρώ ότι αρνείται να αναμειχθεί με την ωμή πραγματικότητα είτε στην ζωή του είτε σε κάποια μορφή τέχνης. Το Bacon δεν είναι ένα έργο που θέλει να καθησυχάσει τον θεατή. Θέλει να καθρεφτίσει την πραγματικότητα. Δεν ξέρω κατά πόσο οι θεατές κάθονται ‘’αναπαυτικά’’ στα καθίσματα τους. Ελπίζω, τουλάχιστον να προβληματίζονται στο κατά πόσο είμαστε όλοι συνένοχοι απέναντι σε μια τέτοια συνθήκη…
-Τι είδους ρόλοι σε ιντριγκάρουν;
Νομίζω ότι δεν με ιντριγκάρουν τόσο οι ρόλοι όσο οι συνεργασίες. Αυτές οι συνεργασίες που γίνεται μια ζύμωση ιδεών, εργαλείων, προσωπικοτήτων και ξεπροβάλει κάτι άγουρο, συναισθηματικό αλλά απόλυτα επίκαιρο γιατί φέρει κάτι από τον κόσμο των συντελεστών.
– Η ψυχή μας που κατοικεί;
Θαρρώ ότι η ψυχή μας κατοικεί σε ό,τι μας κάνει χαρούμενους και ανθρώπινους. Νομίζω ότι η δικιά μου ψυχή κατοικεί στους ανθρώπους μου. Στους ανθρώπους που έχω διαλέξει για φίλους μου, στους ανθρώπους που έχω ερωτευτεί στους ανθρώπους που συνεργάζομαι. Σε αυτούς που δίνεις κάτι από την αγάπη σου, από το βλέμμα σου από την ενέργεια σου.
-Πώς είναι ο Αλέξανδρος στην καθημερινότητά του; Τι είδους ανθρώπους έλκεις;
Προσπαθώ να είμαι ένας άνθρωπος χαμογελαστός. Που ξυπνάει και αναζητά την ομορφιά στις μικρές στιγμές της μέρας. Θέλω την ησυχία μου και την ηρεμία μου. Δε μου αρέσουν οι εντάσεις, τα πολύπλοκα πράγματα, οι παρεξηγήσεις. Θέλω τα πράγματα να είναι απλά και ξεκάθαρα. Μου αρέσει η ευγένεια και ο σεβασμός. Όλοι φέρουμε προβλήματα αλλά κανένας δεν οφείλει να γίνεται δέκτης μιας άλλης αρνητικής ενέργειας. Επομένως, προσπαθώ και καταφέρνω να έλκω και αντίστοιχους ανθρώπους.
-Τι επιθυμείς πολύ να κάνεις;
Επιθυμώ πολύ να ταξιδεύω και να γνωρίζω άλλους ανθρώπους. Να βλέπω διαφορετικά χρώματα, διαφορετικό φως και διαφορετικές συμπεριφορές. Και άμα αυτά τα ταξίδια συνδυάζονται και με τη δουλειά μου ακόμα καλύτερα!
-Μίλησε μου για την τηλεοπτική σειρά του Alpha ”Να με αγαπάς”, όπου συμπρωταγωνιστείς.
Το ‘’Να με αγαπάς’’, η καθημερινή σειρά του Αlpha, είναι αυτό που λέω μαραθώνιος. Είναι μια συνθήκη που εξοπλίζεσαι με όλα σου τα εργαλεία και προσπαθείς να τρέξεις τα χιλιόμετρα με την καλύτερη δυνατή επίδοση. Είναι μια μεγάλη πρόκληση με πολλά οφέλη. Εκεί, ενσαρκώνω τον Χάρη. Έναν παρεμβατικό γόνο, μιας πλούσιας οικογένειας που αναζητά και αυτός την αγάπη, την οποία και διεκδικεί με λάθους τρόπους. Οι ρυθμοί είναι τόσο γρήγοροι που νομίζω ότι πρέπει να έρθει το καλοκαίρι και να τελειώσει η όλη εμπειρία για να καταλάβω το αποτύπωμα της.
-Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;
Το καλοκαίρι είμαι στα πρόθυρα να απενεργοποιήσω το κινητό μου και να αφιερώσω όλο μου το χρόνο στο σκύλο μου και στους φίλους μου. Φέτος, δούλεψα πάρα πολύ και πολύ σκληρά και οφείλω στον εαυτό μου ξεκούραση και επαναπροδιορισμούς…
Σχόλια για αυτό το άρθρο