ΤΩΡΑ |
Στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Φρυνίχου) ανεβαίνει η παράσταση «Λίβινγκ Ρουμ», η νέα παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας σε κείμενο-σκηνοθεσία της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας Εύα Οικονόμου-Βαμβακά. Μετά τις 6 παραστάσεις στην Αθήνα, θα ανέβει για οκτώ παραστάσεις στο θέατρο «Αντιγόνη Βαλάκου», ως κεντρική παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας. Τον κόσμο του «Λίβινγκ Ρουμ» ζωντανεύει ένα σύνολο εξαιρετικών ηθοποιών: Δημήτρης Πετρόπουλος, Μαρία Τσιμά, Αλέξανδρος Σκουρλέτης, Νικόλας Μίχας, Κωνσταντίνα Βέρρου. Το «Λίβινγκ Ρουμ» είναι ένα νέο σύγχρονο έργο που μιλάει για την προσπάθεια επιβίωσης ενός νέου ζευγαριού στην Ελλάδα του σήμερα, όπου τα πάντα καταρρέουν και η στεγαστική κρίση βαθαίνει. Η εκλεκτή ηθοποιός και συγγραφέας Μαρία Τσιμά, που πάντα ξεχωρίζει σε κάθε καλλιτεχνικό της βήμα, σε μια αποκαλυπτική αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.
Aγαπώ: Τις φάρσες του Θεόφιλου, τις αγκαλιές της Κυριακής και τα μεταμεσονύκτια μηνύματα του φίλου μου του Γιάννη.
Βιβλία: «Το Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου, το «Ένα παιδί από τη Θεσσαλονίκη» του Σωτήρη Δημητρίου, το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου και «Η Ζωή εδώ και τώρα» της Βισουάβα Σιμπόρσκα.
Γράψιμο: Η αμηχανία και η κατάπληξη μπροστά στο μικρόκοσμο και το μακρόκοσμο.
Δικαιοσύνη: Νοσεί βαριά στις μέρες μας. Novartis/ υποκλοπές/ Τέμπη/μεγάλες υποθέσεις που καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαστική εξουσία. Όπως λέει και ο Θανάσης Καμπαγιάννης “η δικαστική εξουσία δεν είναι η δικαιοσύνη”. Το σύστημα όπως έχει δομηθεί παράγει αδικία.
Εύα Βαμβακά- Οικονόμου: Μια νέα γυναίκα γεμάτη όνειρα , ευγένεια και ταλέντο που προσπαθεί σε πολλά πεδία όπως, της συγγραφής, της σκηνοθεσίας και της καλλιτεχνικής διεύθυνσης να δώσει κίνητρα στους δημιουργούς και να τροφοδοτήσει το κοινό με νέες προτάσεις.
Ζορίζομαι όταν: Σκέφτομαι τις απώλειες των αγαπημένων μου προσώπων.
Ήθος: Ο χαρακτήρας, η συμπεριφορά , η ιδιοσυγκρασία. Η διαρκής αναζήτηση της ποιότητας.
Θεατρικά μου έργα : Ενδεικτικά και μόνο η « Μήδεια» του Ευριπίδη, η «Ορέστεια» του Αισχύλου, «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμουελ Μπέκετ και πολλά πολλά ακόμα.
Ισορροπία: Δεν μπορώ να είμαι να είμαι σταθερή και όρθια για πολύ καιρό ούτε σε επίπεδο ψυχολογικό ούτε σε επίπεδο σωματικό.
Καβάλα: 2005, « Γυναίκες στα χιόνια»του Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη σε σκην. Γιάννη Μόσχου με την Στέλλα Κρούσκα, την Μαρία Μπενάκη, την Μαρία Κορδώνη , την Μαρία Ανδρούτσου και την Κλεοπάτρα Τολόγκου. Φτάσαμε στην πόλη με χιόνι και γυρίσαμε την άνοιξη . Η μεγάλη επιτυχία της παράστασης, οι αξέχαστες βόλτες μας στο Κάστρο, στους Φιλίππους, στο Ιμαρέτ, στο Καρνάγιο , στις Καμάρες, στο Μουσείο Καπνού και η αξέχαστη φιλοξενία και η φροντίδα από τους ανθρώπους του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.
Λίβινγκ Ρουμ: Ένα σύγχρονο έργο για το ζωτικό χώρο που ολοένα και μικραίνει κυρίως για τη νέα γενιά . Ένα ζευγάρι που γνωρίζεται και αγαπιέται αλλά ζει ακόμα κάτω από τη στέγη των γονιών του μην μπορώντας να ονειρευτεί την επόμενη μέρα.
Μοναξιά: Μπορεί να νιώθεις μοναξιά ακόμα κι όταν βρίσκεσαι συνεχώς μαζί με άλλους ή ενώ είσαι σε σχέση. Δεν εξαρτώνται όλα από τις σχέσεις με τους άλλους αλλά και από την σχέση με τον εαυτό μας. Δεν με φοβίζει όσο παλιά. Καμιά φορά την επιζητώ κιόλας.
Νέοι καλλιτέχνες: Ό,τι πιο ελπιδοφόρο. Γεμάτοι ανησυχίες, με λιγότερα στερεότυπα και μυθολογίες μεγάλωσαν μέσα στην οικονομική κρίση, τον κορωνοϊό ,την συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, την έλλειψη συλλογικού ονείρου αλλά αντιστέκονται, παράγουν και είναι εφευρετικοί και αλληλέγγυοι.
Ξένοι ηθοποιοί που θαυμάζω: Ενδεικτικά πάλι θα αναφέρω κάποιους/ες : Φράνσις Μακ Ντόρματ, Μέριλ Στριπ, Ντανιέλ Οτέϊγ, Ντάνιελ Ντέι- Λιούις, ΧοακίνΦίνιξ, Χάρι Ντιν Στάντον και πόσοι πόσοι άλλοι/ες
Ονειρεύομαι : Έναν πιο δίκαιο κόσμο , παύση των πολέμων και αναδιανομή του πλούτου.
Παράσταση ή Πρόβα: Μου αρέσει η διαδικασία της πρόβας γιατί όλα εκεί συντελούνται , δίνεται ο χρόνος , όλοι οι συντελεστές είναι μαζί και εκεί διαμορφώνονται οι κατευθύνσεις.
Ρόλος που ονειρεύομαι: «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρτ Άλμπι, η «Μήδεια» του Ευριπίδη και του Ζαν Ανούϊγ και πολλούς άλλους..
Συνεργασίες που θα θυμάμαι: Όλη την περίοδο στο θέατρο Στοά με τον Θανάση Παπαγεωργίου και την Λήδα Πρωτοψάλτη, όλες τις συνεργασίες με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, τις «50 λέξεις» του Μάικλ Γουέλερ σε σκην. Γιώργου Παλούμπη και την «Τρελοβγενιώ» της Ινές Κανιατί σε σκην. Γιάννη Αναστασάκη.
Ταλέντο: Η ασίγαστη περιέργεια
Υστεροφημία: Το μετά θάνατον αποτύπωμα. Ποιος να το ξέρει; Και γιατί ; Βοηθάει σε κάτι;
Φως: Ξημέρωμα στο Σουφλί ταξιδεύοντας πριν λίγες μέρες στον Έβρο για τις ανάγκες του υβριδικού ντοκιμαντέρ του Θάνου Αναστόπουλου «Ίχνη». Αυτό το άνοιγμα του σκοταδιού από το φως δίπλα στο ποτάμι και το παιχνίδι του ήλιου μέσα στα δέντρα με έκαναν να θέλω να κλάψω από την ομορφιά.
Χάος: Μόνο ενικός αριθμός, Μαζί με τον Έρωτα και τη Γαία ήταν η πρώτη τριάδα από την οποία γεννήθηκαν όλοι οι θεοί της ελληνικής μυθολογίας. Με φοβίζει .
Ψάχνω πάντα ( σε ένα ρόλο) : Τον τρόπο να συνδεθώ με ειλικρίνεια με τον εαυτό μου κάτω από κάποιες συνθήκες.
Ωραία παράσταση: «Οδήγησε το αλέτρι σου πάνω από τα οστά των νεκρών» της Όλγας Τοκάρτσουκ σε παραγωγή της Complicite σε σκην. Simon Mc Burney. Ένα τόσο απόκοσμο, ειρωνικό και στοχαστικό έργο πάνω στην ποίηση, το σύμπαν, τη φύση . Προφητικό για τους καιρούς μας και για τον αγώνα μας να παλεύουμε μια ζωή με αυτό που επινοούμε για το καλό και το κακό. Μοιράστηκα αυτήν την εμπειρία με τη φίλη μου την Γαλήνη κι αυτό την κάνει αξέχαστη.
Σχόλια για αυτό το άρθρο