ΤΩΡΑ |
Όμορφη, έξυπνη, δραστήρια, μορφωμένη, ανεξάρτητη. Η Ρίκα Βαγιάνη είναι μόνο 24 χρονών, είναι από τις πιο αξιόλογες νέες ηθοποιούς μας και δημοσιογραφεί από τα 18 της χρόνια. Είναι το πρότυπο της σύγχρονης εργαζόμενης επιτυχημένης κοπέλας με όλα τα άγχη, τις ανασφάλειες και τις αγωνίες της ηλικίας της.
Αυτή ήταν η εισαγωγή από τη σπάνια συνέντευξη που έδωσε η Ρίκα Βαγιάνη, το Μάρτιο του 1986, στο περιοδικό Τηλέραμα ως “Ένα κορίτσι της εποχής μας” όπως έγραφε το εξώφυλλο που σας παρουσιάζουμε σήμερα
Η Ρίκα Βαγιάνη σε εκείνη τη συνέντευξη, είχε μιλήσει για τη συνεργασία της με τον Γιώργο Μαρίνο, για τις ισορροπίες μεταξύ θεάτρου και δημοσιογραφίας, για τη φωτογράφηση στο Playboy, για την οικονομική κατάσταση της χώρας, για τα τηλεοπτικά της πρότυπα και για τους ρόλους που ονειρεύεται να παίξει στο θέατρο… Ας δούμε τι έλεγε η Ρίκα Βαγιάνη σε εκείνη τη συνέντευξη, 35 χρόνια πριν, τρία χρόνια μετά τη μετάβασή της στην αιωνιότητα, 7 Αυγούστου 2018
–Το να μη δουλεύω στο θέατρο ή το να μην κάνω μια δουλειά σχετική με το θέατρο, μου φαίνεται αδιανόητο. Από την άλλη όμως, το να δουλεύω μόνο στο θέατρο χωρίς να έχω κάτι που θα με… φέρνει στα λογικά μου, μια δουλειά που θέλει άλλου είδους τρέλα, που έχει άλλες ώρες, άλλα προβλήματα, μου φαίνεται επίσης αδιανόητο. Με τις δύο δουλειές -θέατρο και δημοσιογραφία- καταφέρνω και ισορροπώ στη ζωή μου.
–Μετά από μια νύχτα στο θέατρο, ή στον Γιώργο Μαρίνο που δουλεύω φέτος, την άλλη μέρα μπορεί να είμαι ένα ερείπιο. Αν δεν είμαι υποχρεωμένη να σηκωθώ για να πάω στη δουλειά, θα σέρνομαι όλη μέρα. Ίσως ακούγεται περίεργο, αλλά δουλεύω τόσο πολύ γιατί είμαι τεμπέλα!
–Είμαι φιλόδοξη. Θέλω αυτό που κάνω να το κάνω πάρα πολύ καλά. Ακόμα κι όταν πλένω τα πιάτα, θέλω να τα πλύνω τέλεια, να τα κάνω να αστράφτουν.
–Είμαι η δεύτερη Ελληνίδα που φωτογραφήθηκε γυμνή για το Playboy. Ένα γεγονός που είναι ανευ σημασίας για την προσωπική μου ζωή. Κανένας δεν εντυπωσιάστηκε, όλη η ιστορία περιορίστηκε σε ένα χαριτωμένο αστείο ανάμεσα στους φίλους μου. Αρκετές τηλεοπτικές και θεατρικές εμφανίσεις και μία κινηματογραφική ταινία με τον Γιάννη Δαλιανίδη, δίπλα στην άλλη Ρίκα, την Ρίκα Διαλυνά, αυτά είναι το ακριβέστερο καλλιτεχνικό μου στίγμα.
–Είμαι οικονομικά ανεξάρτητη από τα 18 μου, όταν οι γονείς μου σταμάτησαν την… επιχορήγηση, εξαιτίας της απόφασής μου να γίνω ηθοποιός.
–Μερικές φορές ζηλεύω κάποιες συμμαθητριές μου που δεν έχουν δουλέψει ούτε μισή μέρα στη ζωή τους κι έχουν κάτι μούτρα σαν φράπες κι όλο λένε: Τι ωραία που περάσαμε στο γάμο της τάδε. Καταπληκτικός γάμος, μπορεί σε τρεις μήνες να χώρισαν, αλλά ο γάμος σούπερ. Βέβαια, αυτές που τις βλέπω με τα βαμμένα νύχια, τα χρυσά τους ρολόγια, καλοχτενισμένες και καλομακιγιαρισμένες, στα 35 τους μπορεί να αυτοκτονήσουν από πλήξη.
–Σίγουρα μερικά από τα πράγματα που έχω κάνει στη σύντομη καλλιτεχνική μου πορεία δεν συμβαδίζουν, αλλά είμαι 24 χρονών. Είμαι ακόμη στην ηλικία που σπουδάζω. Ξέρω καλά τι θέλω να κάνω. Αλλά διάβολε! Πώς θα κάνω στα 40 μου χρόνια ένα ρόλο στο θέατρο χωρίς να ξέρω πώς λειτουργεί μια κάμερα, πώς λειτουργεί κάτι έξω από το θέατρο. Και όλα αυτά δεν θέλω να τα ξέρω θεωρητικά. Θέλω να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω για να καταλάβω πώς είναι. Πώς να προχωρήσω; Με το μονόλογο της λαίδης Μάκβεθ από τις εισαγωγικές μου εξετάσεις; Δεν νομίζω.
–Θέλω να συνεχίζω να σπουδάζω. Με τι θράσος πήγα να δουλέψω εγώ με τον Γιώργο Μαρίνο; Θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω να βάζω τις νότες τη μία μετά την άλλη σωστά, να κουνάω τα πόδια μου σωστά και να μιλάω σωστά. Θέλω να πάω στην Αγγλία σε σεμινάρια για χορό και τραγούδι. Και θέλω να δουλέψω σε μιούζικαλ, λατρεύω το μιούζικαλ.
–Εγώ με την τηλεόραση μεγάλωσα. Τον Βαρτάνη έβλεπα, τα Αγρίμια, τον Παράξενο ταξιδιώτη και την Κυριακή χωρίς σύννεφα. Σαν τον χάνο καθόμουν κολλημένη στην τηλεόραση από τις πεντέμιση το απόγευμα. Τα πρότυπά μου έχουν πάρει κάτι από αυτά. Με πιάνει τρόμος στη σκέψη ότι κάποτε θα παίξω κάποιους από τους μεγάλους ρόλους του κλασσικού ρεπερτορίου, αλλά μου αρέσει πολύ η ιδέα να παίξω σε ένα αστυνομικό της Αγκάθα Κρίστι. Τι να γίνει, αφού έχουμε μεγαλώσει με το σασπένς…
–Δεν είμαι από τους ανθρώπους που νομίζουν ότι στην Ελλάδα είναι απαίσια. Εγώ, τουλάχιστον, περνάω πολύ καλά. Συναντάω κάθε μέρα ενδιαφέροντες και συναρπαστικούς ανθρώπους. Μπορεί να μην γίνονται απογειωμένα πράγματα γιατί δεν έχουμε λεφτά. Τι να κάνουμε χωρίς λεφτά; Νομίζω ότι το χρήμα είναι η βάση των πάντων. Αν πριν απί 150 χρόνια, η αφραγία γεννούσε την έμπνευση, τώρα τη σκοτώνει. Νηστκό αρκούδι δεν χορεύει πια με τίποτα. Είτε χώρα λέγεται το αρκούδι, είτε τραγούδι, είτε θέατρο, είτε σινεμά.
(Συνέντευξη: Πέπη Ραγκούση, φωτογραφίες: Κατερίνα Μαριανού)
Σχόλια για αυτό το άρθρο