ΤΩΡΑ |
Δημήτρης Γιώτης: Ηθοποιός με ψυχή και αποστολή. Δεν είναι απλώς, όμως, ένας ταλαντούχος ηθοποιός αλλά ένας άνθρωπος που ζει και αναπνέει για την τέχνη του, έχοντας συνεργαστεί με σπουδαία ονόματα και συμμετάσχει σε σημαντικές θεατρικές παραστάσεις. Ο ίδιος δεν επαναπαύεται, επιλέγει να δημιουργεί τις δικές του παραγωγές, να χαράσσει το προσωπικό του καλλιτεχνικό στίγμα γιατί θέλει να γίνεται ένα με το κοινό του – όχι από απόσταση, αλλά με άμεση επαφή, με ειλικρίνεια και πάθος. Στην καλοκαιρινή του περιοδεία με το έργο του ” Black out, the sequel”, καταθέτει το ”είναι” του. Μιλά με ενθουσιασμό και υπερηφάνεια όχι μόνο για την παράσταση αλλά και για τη ζωή του εκτός σκηνής. Αναφέρεται με τρυφερότητα στο γιο του Γιάννη και στην οικογένειά του, που αποτελούν για αυτόν στήριγμα και πηγή έμπνευσης. Ο Δημήτρης Γιώτης δεν διστάζει να στηλιτεύσει τις αντιφάσεις της εποχής μας, προσεγγίζοντας με ανθρωπιά τις φωνές της κοινωνίας μας και τις αλήθειες της σκληρής καθημερινότητας που βιώνουμε. Έχει το θάρρος να εκμυστηρευτεί τις πληγές του, τον πόνο της παιδικής του ηλικίας που τον στιγμάτισε και τον διαμόρφωσε. Ίσως, για αυτό είναι τόσο αυθεντικός και από τους σπάνιους ανθρώπους με εσωτερικό σύστημα αξιών. Παθιασμένος με το λειτούργημα του υπηρετεί την τέχνη του όχι σαν επάγγελμα, αλλά σαν αποστολή. Θαυμάστε τον αποκλειστικά στο Cosmopoliti !
– Γιατί χρόνια τώρα κάνεις δικές σου παραγωγές; Δεν σε ικανοποιούσαν οι προτάσεις των άλλων παραγωγών;
Είχα την τύχη να παίξω σε πολύ μεγάλες παραγωγές, ξεκινώντας από τη ”Μελωδία της ευτυχίας” με την Αλίκη μέχρι σε παραγωγές του Εθνικού την εποχή του Νίκου Κούρκουλου και του βαρώνου του ελληνικού θεάτρου Βαγγέλη Λειβαδά, συνάντησα και συνεργάστηκα με τον Μίκη Θεοδωράκη, έπαιξα στο ”Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη, έχω στο ενεργητικό μου σπουδαίες συνεργασίες με Αντώνη Καλογρίδη, Γιάννη Ιορδανίδη, Σπύρο Ευαγγελάτο, Κοραή Δαμάτη, Νίκο Παροίκο, με Ζωή Λάσκαρη, Δάνη Κατρανίδη, Σωτηρία Λεονάρδου, Μαρία Αλιφέρη, Βέρα Κρούσκα, Άννα Φόνσου και τόσες μα τόσες συνεργασίες που έχω να θυμάμαι… Όμως, από νωρίς ήθελα να δώσω το δικό μου στίγμα, ε και κάποια στιγμή, μετά από αναβολή στην αναβολή, ήρθε η ώρα και πήρα τα ηνία να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Για να φανταστείς η Κάτια Δανδουλάκη πήγε να με αποτρέψει, να μη χάσω χρήματα, μου μίλαγε με πολλή αγάπη και τόσο νοιάξιμο που της χρωστώ πολλά…Ε… όταν κατάλαβε ότι δεν υπάρχει επιστροφή, με πήγε στον Γιώργο Κυπραίο και είχα το Θέατρο Προσκήνιο για τέσσερα χρόνια. Έκανα πράγματα που αγάπησα, κρυμμένα όνειρα χρόνων, το ”Equus”, τον ”Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ”, το ”M. Butterfly”, το ”Παγωτό μες το χειμώνα” στη συνέχεια έκανα ”Το ημερολόγιο ενός τρελού”, τον ”Οσκαρ και η θεία Ροζ” και άλλα πολλά. Υπάρχουν στο συρτάρι που ”σκάνε” ξαφνικά σύμφωνα μάλλον με τις ανάγκες της στιγμής, κάπως καρμικά. Όλα όσα έχω ανεβάσει, είχα λόγο που έγιναν, ήθελα να επικοινωνήσω βαθύτερα συναισθήματα, νοήματα, να έρθουν και να ακουμπήσουν στους θεατές, να βρουν το κοινό τους, να γίνουμε ένα. Ξέρεις με κάθε έργο που καταπιάνομαι, παθιάζομαι, είμαι συγκεντρωτικός, έχω τόση στοχοπροσήλωση, σχεδόν ψυχαναγκαστική, δεν βλέπω τίποτα άλλο μπροστά μου… Ζω για το ρόλο μου, ζω μέσα από την παράσταση και γι’ αυτήν και μόνο. Έχω λοιπόν τεράστια ανάγκη να πω μια ιστορία στους θεατές που θα βρουν κοινό παρονομαστή, που θα ”πάρουν” δουλειά για το σπίτι, που θα ανοίξουν συζητήσεις, ίσως αν θες ένα παράθυρο στη ζωή.
– Πώς είναι να παίρνεις αυτό το οικονομικό ρίσκο κάθε φορά;
Τεράστιο! Το ρίσκο ξυπνά το φόβο και όπου υπάρχει φόβος δεν υπάρχει εξέλιξη. Άρα, είναι και ένα προσωπικό στοίχημα κάθε φορά να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα και να τιθασεύω τις όποιες οικονομικές δυσκολίες, έτσι για την ιστορία τόσα χρόνια όσους προϋπολογισμούς κι αν έχουμε κάνει πάντα πέφτω έξω. Είναι το τίμημα της επιλογής μου. Ακριβό, το ξέρω αλλά δική μου η απόφαση, δική μου και η ευθύνη. Βέβαια, έχω ζήσει και ζω καθημερινά του να δίνεις πέντε να ζητάνε έξι, να δίνεις έξι να ζητάνε οκτώ και μιλάω και οικονομικά, ψυχολογικά και σε όποια άλλη μορφή… Χάνεται ο έλεγχος και παίζεται ένα παιχνίδι ορίων, αυτό με εξαντλεί για να είμαι ειλικρινής, είναι μια μορφή χειραφέτησης και αχαριστίας. Η δική μου επιτυχία είναι ότι δεν χρωστάω σε κανέναν, οικονομικά εννοώ και συνεχίζω να πολεμάω γι’ αυτά που αγαπάω!
– Ζούμε αληθινά μέσα σε μια κοινωνία με αρχές και αξίες ή μέσα στα social media;
Νομίζω κάπου έχει χαθεί η μπάλα. Μιλάνε οι άνθρωποι για αρχές και αξίες αλλά όπως εκείνους τους συμφέρει, όπως εκείνους τους δικαιολογεί την ύπαρξή τους. Το θέμα παίζεται να αναγνωρίσει ο καθένας τα δικά του θέματα και να μπορεί να πάρει την ευθύνη του εαυτού του, των πράξεων του. Ζούμε και μας φταίει η κατσίκα του γείτονα, χρόνια τώρα. Όπως έχω γράψει και στο έργο, σταματήσαμε να επικοινωνούμε, περπατάμε και κοιτάμε το πεζοδρόμιο, χάσαμε την επαφή μεταξύ μας. Ξένοι στην ίδια μας την πόλη, ξένοι στην ίδια μας τη ζωή. Ανεβάζουμε συνέχεια πού πάω, πού βρίσκομαι και τι τρώω, ποστάρω, άρα υπάρχω. Ακόμα λοιπόν και η χρήση των social είναι προσωπικό θέμα, άλλοι ζουν από αυτό, άλλοι κάνουν την επανάστασή τους, άλλοι γράφουν το κοντό και το μακρύ τους, καταγγελίες και διάλογοι σειρών, εγώ έχω αποφασίσει ότι είναι απλώς ένα είδους ημερολόγιο που θέλω να καταθέτω μόνο καλές στιγμές της ζωής μου… Τις δύσκολες και τις σκληρές δεν θέλω να τις μοιράζομαι, δεν θέλω τη γνώμη του καθενός και δεν ζητώ τον οίκτο του άλλου, ποτέ δεν θα μάθεις τι πραγματικά μου συμβαίνει. Ας μείνουμε στη χαρά, η χαρά φέρνει χαρά, νόμος! Είναι θέμα παιδείας, αρχών, η ευγένεια, ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, η καλοσύνη σε έναν κόσμο που είθισται να είσαι μάγκας και Ελληνάρας… Ξέρω ότι μιλάω ”ξένες γλώσσες”, κουράστηκα να εξηγώ τι είμαι και τι πρεσβεύω. Εξάλλου κανείς δεν θα ακούσει την ιστορία σου γιατί δεν τον βολεύει να ξεφύγει από αυτό που πιστεύει για σένα.
– Το ρεπερτόριο που έχεις ανεβάσει είναι πολύ ενδιαφέρον και αξιόλογο και εμπεριέχει όλα τα είδη του θεάτρου. Τι άλλο επιθυμείς πάρα πολύ να κάνεις;
Το ρεπερτόριο είναι καθαρά θέμα προσωπικής ανάγκης. Ξεπετάγονται τα έργα από το συρτάρι με έναν τρόπο μαγικό κάθε φορά. Τώρα, όπως κάθε φορά, είμαι δοσμένος στο ”Blackout, the sequel” με κέφι, όρεξη και ορμή, η συνέχεια θα έρθει να με βρει. Έχω αρκετά έργα στο συρτάρι που βρίσκουν την κατάλληλη στιγμή, το timing, να βγουν στο φως.
– Το ”Blackout, the sequel” με το οποίο βγαίνεις περιοδεία αντικατοπτρίζει την εποχή μας και τον τρόπο που βιώνουμε την καθημερινότητά μας;
Και τώρα, που έγραψα εγώ, το έργο που ανέβασα ήταν προσωπική επιλογή κι ανάγκη, σε έναν κόσμο που διαλύεται, χάσαμε την επαφή μεταξύ μας, δεν ακουμπιόμαστε, χάσαμε την έννοια της αγκαλιάς, ξέρεις, ιατρικά, πόση ενέργεια και δύναμη μπορούμε να μεταφέρουμε με μια αγκαλιά και μόνο; Είχα ανάγκη να γράψω, να επικοινωνήσω τις σκέψεις μου, για τη μοναξιά, πόση μοναξιά κρύβει η πλασματική εικόνα στο instagram, fb και όλα τα συναφή; Πέφτουμε στο δρόμο και δεν μας νοιάζει αν πέσαμε αλλά αν μας είδανε ή πως να το ανεβάσουμε στα social. Ο άλλος με τον ορό στο χέρι στην τοποθεσία Γεννηματά, η άλλη από κάτω τα γεμιστά που μόλις βγήκαν από το φούρνο στην τοποθεσία Κυψέλη και αμέσως επόμενο ‘’Λευτεριά στην Παλαιστίνη’’ και από κάτω πρώτο μπάνιο στην τοποθεσία Αγκίστρι, ο καθένας και μια ιστορία. Δες τα κανάλια, κάθε μέρα μια ιστορία πόνου, μια αγάπη που κόπηκε στα δύο, ένας ξυλοδαρμός, αίμα και πόνο πουλάνε τα κανάλια. Πού να βρεις το καλό; Πού πήγε η χαρά; Φτάσαμε να έχουμε τύψεις αν τολμήσουμε και γελάσουμε. Έτσι έγραψα, πόνεσα, παιδεύτηκα για όλους αυτούς τους χαρακτήρες που λένε τη δική τους ιστορία, έτσι σαν να γράφουν στο fb, άλλοτε με γέλιο, με συγκίνηση, με σάτιρα και χιούμορ καυστικό αλλά πέρα ως πέρα αληθινό.
– Γιατί επέλεξες την Νέλλη Γκίνη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο ;
Η Νέλλη είναι μέρος της ιστορίας θεάτρου! Θέλαμε χρόνια να συναντηθούμε θεατρικά και τώρα ήρθε η στιγμή. Είναι σπάνιος άνθρωπος, γενναιόδωρη, δοτική, έξυπνη, έχει μια φροντίδα και ένα νοιάξιμο για τη δουλειά ζηλευτό. Ο χαρακτήρας που ερμηνεύει είναι μια παλιά θεατρίνα που ζει μόνη με τις σκέψεις, τις μνήμες, τους ρόλους και τις ξεχασμένες αγάπες. Είναι ένας ρόλος που αγαπάω ιδιαίτερα γιατί μιλάει στις ζωές όλων. Σε εκείνους τους ανθρώπους που διανύουν τη δύση της ζωής τους και ο απολογισμός, η μοναξιά είναι η φυλακή τους. Κάποτε μεσουρανούσε και τώρα κάνει βήματα μες στο σπίτι για να ακούει το θόρυβο των βημάτων της και να σπάει τη βουβή πλήξη της. Την ίδια στιγμή ανατρέχει στους ρόλους της και ξεχνιέται, γίνεται κωμική, εύθραυστη, ντίβα, dramaqueen, μα γεννημένη θεατρίνα! Η χαρά μου είναι μεγάλη που συνυπάρχουμε και συμπορευόμαστε σε τούτο το ταξίδι.
– Τηλεόραση γιατί δεν κάνεις;
Γιατί δεν υπάρχουν προτάσεις, έχω κάνει αρκετή τηλεόραση, έτσι ενδεικτικά να σου θυμίσω ”Μάγισσες της Σμύρνης”, ”Νυχτερινό δελτίο”, ”L.A.P.D”, ”Ευτυχισμένες μέρες”, ”Επαφή”, ”Λόλα”, ”Αν υπήρχες θα σε χώριζα”, ”Κόκκινο δωμάτιο”, ”Μαρία η άσχημη”, ”Camera cafe”, ”Ο άντρας των ονείρων μου” είναι μερικά από όσα έχω κάνει…Θέλω πολύ, αν και έχουν πέσει πάρα πολύ οι αμοιβές, αν όμως έρθει κάτι καλό με χαρά να το υπηρετήσω. Ξέρω, ότι κάποτε είχαμε ως καταξίωση να παίξουμε στην Επίδαυρο τώρα για τον πολύ κόσμο είναι να παίζεις στην τηλεόραση, σημεία των καιρών…
– Τι σου έχει προσφέρει η οικογένεια;
Είναι ο πυρήνας μου. Θέλει πολλή δουλειά, υπομονή, επιμονή, αμοιβαίες υποχωρήσεις, όμως προσπάθησα να δημιουργήσω αυτό που δεν είχα, μια οικογένεια δεμένη. Όχι ότι θα ήθελα να μην είχαν χωρίσει η μάνα μου με τον πατέρα μου, δεν έχω καθόλου μνήμες να είναι μαζί, δύο χρόνων ήμουν όταν χώρισαν, αλλά θέλησα, προσπάθησα να κάνω αυτό που δεν είχα. Η μεγαλύτερη χαρά μου είναι ότι ο Γιάννης μεγάλωσε με απόλυτη συναισθηματική ασφάλεια!
– Είσαι ευχαριστημένος από τη ζωή σου;
Ευχαριστημένος; Ναι, σίγουρα αν σκεφτείς ότι κάνω αυτό που αγαπάω, σε αυτό τάχθηκα και το κάνω όλα αυτά τα χρόνια με τον ίδιο ενθουσιασμό, αγάπη, μεράκι, κέφι, όρεξη, όραμα! Βέβαια, υπάρχουν και δύσκολες στιγμές, τρικλοποδιές, θέλει γερό στομάχι, εγώ έχω έλκος, πίκρες μα η ψυχή μου πάνω στη σκηνή είναι που ανήκει, εκεί είναι το σπίτι μου… Από τη ζωή μου τώρα, ξέρεις εγώ θέλω να μεταφέρω μόνο το φως και την αγάπη στη ζωή, ακόμα κι αν περνάω δύσκολα, ακόμα κι αν τα μέτωπα είναι πολλά και τα παιχνίδια του μυαλού περίεργα δεν θα τα δεις να φαίνονται. Η ζωή είναι ωραία και όλα είναι θέμα επιλογής!
– Τι είναι ευτυχία για εσένα;
Ευτυχία είναι η ύπαρξη του γιου μου! Και μόνο που υπάρχει, που αναπνέει για μένα είναι όλα! Η ζωή του, δική του, και εγώ παράλληλα να καμαρώνω με μια ματιά του!
– Μεγάλο πόνο έχεις περάσει στη ζωή σου;
Καλώς ή κακώς έχω δοκιμαστεί από πολύ μικρός. Έτσι ήταν οι καταστάσεις… Ξέρεις κάτι, όταν σε έχει απορρίψει ο ίδιος σου ο πατέρας, εδώ έκανε μήνυση στη μάνα μου κατά αρπαγής ανηλίκου, οι μέρες με τη μητριά μου ήταν εφιάλτης, ο ίδιος πήγε να με αφήσει στην ίδια τάξη στην έκτη δημοτικού, από απουσίες και με δική του εντολή στην διευθύντρια να καταμετρώνται, ενώ εγώ ήμουν πια στο σχολείο μου που με είχε πάει η μάνα μου. Κατά τα άλλα, είμαι εκπαιδευμένος στον πόνο. Ξέρεις τι λένε, με βλέπεις να γελάω για να μην βλέπεις τον πόνο μέσα μου, γι’ αυτό και με βλέπεις να γελάω παντού και πάντα. Βαριέμαι πάρα πολύ τους δήθεν και τους ψευτοδύσκολους, ξέρω ότι πουλάει να κάνεις τον δύσκολο, τον δύστροπο, εμένα μου βγάζει μια συναισθηματική μιζέρια
– Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά που είναι στην ηλικία του γιου σου;
Να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν. Να τολμήσουν τα όνειρά τους, να κάνουν αυτό που αγαπάνε, δεν περνάει αλλιώς η ζωή! Όλοι περιμένουν πότε θα βγουν στη σύνταξη και ξεχνάνε να ζήσουν. Τα γουστάρω τα σημερινά παιδιά έχουν την τόλμη και την ορμή της ηλικίας τους. Όταν είσαι νέος πρέπει να τολμάς, να φτάσεις στα άστρα!
– Είσαι αισιόδοξος για το μέλλον;
Πέρασα μια μεγάλη και πολύ δύσκολη περίοδο, τώρα σιγά – σιγά ανασυγκροτούμε και πιστεύω, ελπίζω σε καλύτερες μέρες. Υπήρξαν στιγμές που έχασα την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους, έχασα το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, πάλεψα με Θεούς και δαίμονες μα τώρα είμαι καλύτερα.
– Τι ετοιμάζεις τη χειμερινή σεζόν;
Ακόμα δεν ξέρω. Προς το παρόν όλο μου το είναι παίζει στους ρυθμούς του ‘’Blackout, the sequel’’ κοινότυπο αλλά είναι η αλήθεια. Πως να μην είναι άλλωστε το έγραψα, το δημιούργησα, το σκηνοθέτησα, παίζω και όλα μα όλα περνάνε από τα χέρια και τη σκέψη μου με τους συνεργάτες μου βεβαίως , αλλά συγκεντρωτικός, ακόμα και οι φωτογραφίες, μακέτες, σκηνικά, ρούχα, πρόβες, συζητήσεις, ραντεβού, τεχνικοί… Όλοι και όλα!
Σχόλια για αυτό το άρθρο