ΤΩΡΑ |
Είναι κάποιες παραστάσεις που σε συγκλονίζουν για πολλούς λόγους. Άλλες για τη θεματολογία τους ή την ερμηνεία των ηθοποιών , την επιλογή του συγγραφέα, τη σκηνοθεσία, τη μουσική ή τη σκηνογραφία τους. Η παράσταση ‘’Φυλές’’ της Νίνα Ρέιν που παρακολούθησα στο θέατρο ‘’Σταθμός’’ – μεταφέρεται από τις 20 Φεβρουαρίου στο θέατρο ‘’Αμαλία’’ στη Θεσσαλονίκη- με συντάραξε στην κυριολεξία για όλα τα προαναφερθέντα αλλά κυρίως για την έξοχη ερμηνεία του πολυτάλαντου Μάνου Καρατζογιάννη- ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, εισηγητής δραματολογίου- η οποία πραγματικά προκαλεί ρίγη συγκίνησης και είναι άξια πολλών επαίνων και συγχαρητηρίων! Χαίρομαι, όταν βλέπω νέα παιδιά – ο Μάνος είναι ένα από αυτά- να αγωνίζονται και να μοχθούν με όλο τους το είναι να προσφέρουν καλό θέατρο στο κοινό και να είναι ταγμένα στην Τέχνη τους! Γιατί ο χαρισματικός Μάνος Καρατζογιάννης δεν θα μπορούσε να είναι ο νούμερο ένα πρωταγωνιστής σε δουλειές , όμως, κενού αέρος , – θεατρικές και τηλεοπτικές- και να βγάζει πολλά χρήματα; Και νέος είναι, και ωραίος είναι και εμφανίσιμος και ότι πρέπει για να τραβά το βλέμμα των γυναικών και να μοιράζει αυτόγραφα για να γίνεται ντόρος. Και το πιο τραγελαφικό από όλα, διαθέτει και ταλέντο! Αντί να μπει σε αυτό το σύστημα προτιμά να κάνει καλό θέατρο, να επιλέγει και να ανεβάζει παραστάσεις- δικές του ή άλλων συγγραφέων- οι οποίες έχουν να πουν πολλά στο θεατρόφιλο κοινό και όχι μόνο. Τα τελευταία χρόνια, μετά τις ερμηνείες του στα έργα ‘’Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα’’ και ‘’Φυλές’’, έχει καταφέρει να μας αποδείξει ότι είναι αδιαφιλονίκητα ο αυριανός ρολίστας του θεάτρου. Δεν θέτει απλώς υποψηφιότητα αλλά κατακτά τον τίτλο επάξια! Η ερμηνεία του είναι τόσο συναρπαστική και απόλυτα ανεπιτήδευτη , στο δυνατό έργο -δεν πρέπει να το χάσετε για κανένα λόγο- της δημοφιλούς και πολυβραβευμένης σύγχρονης Βρετανής συγγραφέως Νίνα Ρέιν ‘’ Φυλές’’ – κάνει και τον πιο απαιτητικό θεατή να αντιλαμβάνεται από την πρώτη κιόλας στιγμή τη διαφορετικότητα του- πάσχει από κώφωση- και να τον παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Κατάφερε να αποδώσει τον Μπίλι, τον ήρωα που ενσαρκώνει, χωρίς να φαίνεται καρικατούρα, συγκινητικά, τρυφερά, με δύναμη και αποφασιστικότητα, με τραγικότητα, κάνοντας την επανάστασή του με αιτία, όταν έπρεπε, βγάζοντας συνάμα ψυχή, αλήθεια, πειστικότητα, τονίζοντας την διαφορετικότητα του στην οικογένεια του μέχρι τέλους, επιτυγχάνοντας να τον αποδεχθούν.
Μία παράσταση- ύμνος στη διαφορετικότητα που αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά παράλληλα μας προτρέπει και μας ευαισθητοποιεί να αντιληφθούμε – χωρίς να μας χαϊδεύει τα αυτιά- ότι η επικοινωνία δεν είναι μόνο λέξεις μα κυρίως: ενσυναίσθηση, κατανόηση, αποδοχή, σεβασμός, αλληλεγγύη και πάνω από όλα αγάπη! Μόνο μέσω της αγάπης μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, όλα αυτά που έχουν σχέση με τον ίδιο σου τον εαυτό, τις σχέσεις σου με τους άλλους ανθρώπους και την οικογένεια σου. Θα ήθελα να επισημάνω ιδιαίτερα- εκτός από όλους τους ηθοποιούς που είναι εξαιρετικοί στους ρόλους που υποδύονται- την αριστοτεχνική και λεπτομερειακά καλοδουλεμένη σκηνοθεσία του άξιου Τάκη Τζαμαργιά, ο οποίος υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του κατόρθωσε να ενώσει με ευρυθμία και ευστοχία τους διαφορετικούς χαρακτήρες της οικογένειας, όλοι είχαν τις δικές τους απόψεις, διαφορετικά ‘’πιστεύω’’ και ήταν κλεισμένοι στο δικό τους σύμπαν -και να τους ‘’ μεταμορφώσει’’ σε μία κανονική οικογένεια , ώστε να λειτουργούν ως σύνολο, ως ένα, και όχι ως μεμονωμένες οντότητες. Όπως ένας μαέστρος που διευθύνει την καλοκουρδισμένη ορχήστρα του! Μπράβο του! Στο θέατρο ‘’Σταθμός’’ ανέβηκε, επίσης, η ολόφρεσκη παράσταση του Μάνου Καρατζογιάννη ‘’ Οι μάρτυρες των Αθηνών’’. Ο αέναα δημιουργικός Μάνος Καρατζογιάννης από το Α ως το Ω!
Ανθρωπότητα: Μας αντέχει όλους στις ράχες της… Είναι στιγμές που πιστεύω πως η παραμικρή σκέψη μας, η δράση του καθενός μας είναι που διαμορφώνει την ανθρωπότητα. Κι άλλες πως είναι όλα τόσο μάταια και θα πάρουν όπως και να ‘χει τα πράγματα το δρόμο τους. Έτσι κι αλλιώς… Είναι σημαντικό πάντως το κέντρο να παραμένει ο άνθρωπος.
Βασική εκπαίδευση: Λείπει…και στο θέατρο. Τα απλά δηλαδή: να ακούει κάποιος μια οδηγία, να την κάνει προσωπική και να την εκτελεί. Και βέβαια οι αναφορές σε ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες. Ενώ, υπάρχουν σχολές με περγαμηνές. η βασική εκπαίδευση των νέων υστερεί. Ίσως, και να είναι θέμα αφοσίωσης την οποία η εποχή μας δεν την ευνοεί έτσι κι αλλιώς. Οι σχολές πάντως δεν δημιουργούν «σχολές» πια…
Γλώσσα νοηματική: Πλούτος φαντασίας και έκφρασης. Ένα «μπαλέτο της ψυχής» με εύθραυστη ισορροπία…
Διαφορετικότητα: Ούτε φυσιολογικός ούτε αλλιώτικος. Απλώς μοναδικός. Διαφορετικότητα είναι η μοναδικότητα.
Επικοινωνία: Δυσεύρετη στις μέρες μας. Αίτημα κάθε στιγμής και εποχής. Με τον εαυτό μας και τους άλλους.
Ζήλος: Απαραίτητος για ο,τιδήποτε τόσο σε ιδιωτικό όσο και σε δημόσιο επίπεδο…
Ηρεμία: Αυτοσκοπός στο τέλος τέλος.
Θέατρο: Όλα ή τίποτα.
Ιδεολογικό σκηνοθετικό πλαίσιο: Αισθητική σύμφωνα με τον ορισμό του Αριστοτέλη.
Καμαρίνια: Φωτογραφίες παλιών ηθοποιών, φυλαχτά, μια φωτογραφία του μπαμπά μου και της Λούλας Αναγνωστάκη. Κοστούμια, συντροφιά και ψίθυροι. Αγωνία και προσευχή.
Λιτός: Αρετή για το βίο και την τέχνη.
Μάρτυρες των Αθηνών (Οι): Προσωπική κατάθεση για το συλλογικό μας πόνο. Ιστορίες της Κατοχής στην Αθήνα για πρώτη φορά στη σκηνή του θεάτρου’’ Σταθμός’’ σε δικό μου κείμενο και σκηνοθεσία μαζί με μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών.
Νίνα Ρέιν: Σπουδαία πολυβραβευμένη βρετανική φωνή της σύγχρονης δραματουργίας που ανεβαίνει πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Ξένοι ή Έλληνες συγγραφείς: Και Έλληνες και ξένοι. Καλοί να είναι ή έστω να μπορούν να γίνουν.
Οίκτος: Δεν μου αρέσει ούτε να με λυπούνται ούτε να λυπάμαι.
Πείσμα: Έχω πολύ. Καμιά φορά βέβαια θολώνει τα πράγματα, τις εντυπώσεις και τα κίνητρα…
Ρόλοι: Οι «γιατροί» μας, οι «δάσκαλοί» μας, οι σύντροφοί μας. Μέσα από αυτούς αναζητάμε τον εαυτό μας. Ένα βαθύ εν πάση περιπτώσει κομμάτι του….
Συγγραφή: Πολυτέλεια και ανάγκη. Χαρά και πόνος.
Τάκης Τζαμαργιάς: Αδιάκοπη εκτίμηση από την πρώτη μέρα της γνωριμία μας – προ δεκαετίας – μέχρι σήμερα. Εμπιστοσύνη.
Υπόληψη: Ο λόγος που θαυμάζω τους αγνούς ανθρώπους. Τους απλούς, τους γνήσια λαϊκούς. Αν θιγώ σε αυτό το θέμα χάνομαι οριστικά.
Φυλές: Η «ενηλικίωση» και η «οριοθέτησή» μου. Μεγάλο σχολείο… Έμαθα να προχωράω με ό,τι έχω. Να μη στέκομαι στο έλλειμμά μου. Στο όποιο. Να μην με εμποδίζει στην εξέλιξή μου. Να μην με καθορίζει αυτό. Να «ακούω» αλλιώς… να αφουγκράζομαι όπως ο Μπίλι.
Χαρμολύπη: Δίπολο της καθημερινότητας μας, της καθημερινότητάς μου…
Ψυχισμός: Εύθραυστος μα και ανθεκτικός.
Ωραία παράσταση: Φυλές!!!
Σχόλια για αυτό το άρθρο